Future Me.

Napisałam list do samej siebie. Opisałam tam to co teraz czuję, moje obawy, moje plany. Nawet to w co jestem ubrana. Dołączyłam również moje zdjęcie. Napisałam tam co jest obecnie dla mnie ważne. Miło będzie dostać ten list. A dostanę go za 4 lata. Ciekawe jaka wtedy będę. Jakie będzie moje życie... Czy dalej będę mieć te same wartości? Czy będę szczęśliwa?
Czas bardzo szybko mija... Wiele rzeczy się zmienia...
Myślę, że warto napisać taki list. Zwłaszcza, że nadchodzą duże zmiany dla mnie. Czas jest niepewny. Dużo się może zdarzyć.


"W historii ludzkości listy odegrały ogromną rolę, również te, które pozostały bez odpowiedzi."

Poświąteczny czas.

Niezwykłe. Święta w tym roku były po prostu niezwykłe. 

Bałam się Wigilii, po raz pierwszy mieliśmy gości. Ale moje obawy okazały się bezpodstawne. Było cudownie, miło i rodzinnie. Wcześniej czegoś takiego nie doświadczyłam. Było nas dużo. Śmialiśmy się, wręczaliśmy sobie prezenty. Jedno wielkie WOW! Mam nadzieję, że to nie będą ostatnie takie święta. 

Po za tym jeden dzień spędziłam z moim ukochanym. Dość leniwie ale i takie dni są bardzo potrzebne. I w dodatku tak przystojnie wygląda w tej muszce... ♥ Cieszy mnie to. Bałam się, że nie będzie mu się podobać i założy ją tylko na studniówkę, żeby zrobić mi przyjemność. Mam nadzieję, że założy ją jeszcze nieraz. 

Spotkałam się również z przyjaciółkami. Obaliłyśmy dwie butelki wina. Powiem tylko tyle... Tego mi było trzeba od jakiegoś czasu. Wyluzować się, przestać się o wszystko martwić. Babskie pogaduchy. Tak, zdecydowanie tego potrzebowałam.

I co najważniejsze - spadł śnieg! 

Może w niezbyt dużych ilościach, ale przez chwilę było biało, pięknie. Dawno nie było śniegu w święta. To takie głupie, że marzyłam o śniegu na święta jak dzieciak. Ale spełniło się. To jest naprawdę cudowne uczucie. 

Więc może faktycznie istnieje magia świąt. I zdarzają się cuda. A święta to cudowny czas. Wszystko się wtedy może zdarzyć. 

Kocham! 

I'm dreaming of a white Christmas...

Czas pędzi bardzo szybko. Prawie za tydzień święta. Później Sylwester i Nowy Rok. Kolejny Nowy Rok w moim życiu. Przyniesie wiele nowego, wiele nowych decyzji. Mam nadzieje, że to będzie dobry rok. Jak ostatnie 3 lata...
W tym roku marzę o białych cudownych świętach... Czuję, że coś się zmieniło w domu. Jest jakoś inaczej. Tata... Zaczął mnie zauważać. Jakby dopiero teraz mnie zobaczył. To takie miłe. I dziwne. Nie jestem przyzwyczajona do tego. Naprawdę. Nigdy czegoś takiego wcześniej nie doświadczyłam. Taka zwykła, ciepła ojcowska miłość...
Nie oznacza to, że teraz jest ciągle dobrze, miło i wesoło. Nie. Nadal są sytuacje kiedy nie mam siły do tego wszystkiego i wgl. Ale teraz zaczęłam po części to wszystko rozumieć. A może tylko akceptować... W każdym bądź razie jest inaczej. Jest lepiej. Dlatego chcę aby te święta były wyjątkowe. Lubię święta, ten klimat. Choinka, światełka, suszone owoce... Czasami śnieg. Ale święta u mnie w domu zawsze mnie stresują. Czuję się tak jakby zaraz wszystko miało się rozsypać, jakby święta miały być odwołane.
Może w tym roku będzie inaczej. Powinno być. Coś jest w tych świętach, że czuję ogromną potrzebę tego, żeby były tak cudowne jakby były to jedyne moje święta w życiu. Może to rodzaj pewnej tęsknoty? Za tym żeby było po prostu normalnie.
Niestety czasem bardzo daleko jest od normalności...

"a ty nie pozwól przecież
żebym umarła w świecie który ciemny jest i który jest chłodny"

Największa choroba człowieka.

Czuję się jakoś dziwnie sama. Jakby nagle wszyscy gdzieś uciekli. Nie wiem. Może uciekli przed zimą? Też najchętniej bym uciekła. Żeby było jak kiedyś... Miło, łatwo i przyjemnie. A tak niestety już nie jest. Coraz więcej problemów. I wiem, że będzie tylko gorzej.
Dorosłość wita!
W szkole nie idzie mi tak źle. Ale coś się zaczyna psuć. Nie z moją nauką. Tak ogólnie. Co jest dziwne bo z klasą jestem zgrana bardziej niż kiedykolwiek. Może te wszystkie problemy nas tak ze sobą zjednoczyły? Nie wiem. Niedługo studniówka i na pewno będę się świetnie bawić. To ostatni rok z nimi i chyba będzie mi tego wszystkiego brakować.
Nie umiem się jakoś pozbierać ostatnio. Brakuje mi sił. Ty jesteś jakiś taki zimny... A może to ja zrobiłam się zimna. To bardzo prawdopodobne...
Tak reaguję na strach. A boję się. Może tego nie widzisz.
Bardzo samotna jestem ostatnio...
Nie chcę żeby tak było...

Tęsknię za Tobą skarbie...
I za sobą też tęsknie...
:(

Dojrzałość...

Za niedługo mam próbną maturę i nadal nie wiem co chcę studiować. Może nie nadaję się na prawo? Ubzdurałam sobie to w pierwszej klasie i tak się tego trzymam. A może to nie dla mnie? W rodzinie nie mam żadnego prawnika... Zero znajomości i układów. Czy aby na pewno tego chcę?
Jeszcze mam trochę czasu, ale wolałabym wiedzieć na czym stoję.
Kraków. To mój cel. Ale z drugiej strony nie musi to być Kraków. Gdziekolwiek. Byle blisko Niego. ♥
Potrzebuję kogoś kto mi doradzi co mam robić.
Pomocy.

Nobody said it was easy...

Może nie powinnam się tak przejmować. I mnie i Tobie wyszłoby to na zdrowie. Tak myślę. Ale nie potrafię. Taka już jestem. Przejmuję się i martwię, przewiduję najgorsze scenariusze i wolę dmuchać na zimne. Tak. Jestem i chyba już zawsze będę o nią zazdrosna. Przynajmniej dopóki będzie w Twoim życiu obecna.
To hipokryzja, wiem.
Ty też byłeś zazdrosny o Kubę. I też nie miałeś o co. Więc nie rób mi wyrzutów. Bo zachowywałbyś się tak samo w takiej sytuacji. Spróbuj zrozumieć... Nie chcę taka być. I wiele w sobie tłumie. Ale wczoraj już nie wytrzymałam. To boli... Naprawdę boli.
Jestem dziewczyną. A dziewczyny już takie są...
Więc wybacz mi... Tą moją zazdrość i zły humor... To nie jest tak jak Ci się wydaje. Nie wszystko jest łatwe i proste.

Jesienna zaduma...

"Palą się znicze...
Przypominają,
Że ktoś odchodzi,
Inni zostają.

Pośród cmentarzy
Cichych uliczek
Jak wierna pamięć -
Palą się znicze..."

Ręce pełne Ciebie.

Tak sobie leżę i myślę o nas. Jesteśmy naprawdę zgraną i dobraną parą. Dobra z nas drużyna. W każdym sensie. Nawet jak coś nam nie wychodzi to naprawiamy to i uczymy się na błędach. To jest bardzo dobre. I myślę, że też mało spotykane we współczesnym świecie. Teraz zamiast dać coś z siebie, żeby naprawić jakąś relacje to wyrzuca się ją do śmieci jak zepsutą zabawkę. Kiedyś tak nie było. Jak coś się psuło to trzeba to było naprawić. Mam czasem wrażenie, że urodziliśmy się o kilka lat za późno. Jakbyśmy czasem nie pasowali do tych czasów. Do czasów gdzie miłość nic nie znaczy, liczą się tylko znajomości i pieniądze. Gdzie kariera jest ważniejsza od rodziny. Nie jestem do końca przekonana czy chcę żyć w takich czasach. Mam trochę inne poglądy na to wszystko. Może zostałam wychowana inaczej od moich rówieśników? Nie wiem.
Ważne jest to, że pasuję do Ciebie. Nie ma dla mnie nikogo innego, kto tak dobrze by mnie rozumiał. I choć czasem się na Ciebie denerwuję i jestem nie do zniesienia, to Ty zawsze jakoś to znosisz. Często mam złe dni. Nie umiem na to zaradzić. Ty potrafisz. I dziękuję Ci za to.
Dziękuję, że dzisiaj pójdę spać z uśmiechem na twarzy, mimo że ten dzień był taki ciężki i zaczął się najgorzej jak tylko mógł. Dziękuję Ci, że jesteś taki kochany i jesteś zawsze na mnie otwarty.
Kocham Cię... ♥

Winter is coming...

A za oknami jesień – młodopolska dama
w woalu szaromglistym przechadza się sama,
umarłe drzewa żegna, zwiędłe liście liczy
– pamiątki snu o lecie, minionych słodyczy…

Jesień to bardzo smutna pora roku. Wszystko robi się takie szare i brzydkie. Nie wiem czy w tym roku doczekamy się polskiej złotej jesieni. Chciałabym, bo to jedyne co jest fajne w tej porze roku. Lubię wtedy spacerować po tych różnobarwnych liściach. Zbierać te ładne i wyjątkowe. Cieszyć się ostatnimi letnimi promieniami słońca i powiewami łagodnego wiatru. Niestety nie mam na to zbyt dużo czasu. Większość części dnia spędzam w szkole. Gdy wracam robi się już zimno i ciemno. Cóż... Takie są uroki dojeżdżania do szkoły 40 km. Nie narzekam. To kształtuje człowieka. Naprawdę dużo woli trzeba włożyć, żeby wstać z łóżka o 5:30 kiedy za oknem jest ciemno i leje deszcz. A łóżeczko jest takie ciepłe i mięciukie.

Co jest jeszcze fajne jesienią? Zmarznięte policzki. Może to dziwne ale uwielbiam kiedy całuję mojego chłopaka i ma zmarznięte policzki. Można się też przytulać do woli. No bo przecież zimno jest. Trzeba się jakoś rozgrzewać. Pocałunki temu sprzyjają. Od środka robi się tak milutko i ciepło. Serducho rozgrzewa cały organizm. Serce drugiej osoby oczywiście.

No i kawa jesienią smakuje inaczej, Dużo lepiej. Poprawia samopoczucie i daje energię, aby przebrnąć przez strugi deszczu.
Osóbka taka jak ja, potrzebuje dużo siły o tej porze roku. Wiatr staje się silniejszy i trzeba z nim walczyć kiedy idzie się pod parasolem. Ostatnio na przykład prawie szłam w miejscu. Przykre.

Kolejny nowy początek.

Za mną już pierwszy tydzień nauki w ostatniej klasie liceum. I od samego początku trują nas maturą, tym że musimy się wziąć za siebie i zacząć się uczyć. Nie wiem czy jestem na to gotowa. Nie wiem co chcę robić w życiu i na jakie studia pójść. Bo kiedy już jestem prawie pewna tego czego chcę to zawsze znajduje się ktoś kto mówi mi, że nie warto, że ciężko itd. A że ja jestem osobą, która nie wierzy we własne siły i raczej wątpię niż ufam swoim zdolnościom to wychodzi jak wychodzi. Nie wiem. Chciałabym, żeby mi wyszło. Każdy tego chce, wiem...
Bardzo stresują mnie myśli na temat przyszłości. Nie jestem gotowa by się zmierzyć z taką dorosłościom. Potrzebuję odrobiny wiary i nadziei. Bo nie może być aż tak źle przecież. Boję się. To fakt. Ale strach jest dobry. Oznacza on, że mamy jeszcze coś do stracenia.

Będzie dobrze!

I was homesick...

To były chyba najgorsze wakacje w moim życiu. Nie chodzi o to, że było ciągle źle. One były po prostu nijakie. Większość wakacji spędziłam sama w domu. Ostatnie kilkanaście dni byłam nad naszym polskim morzem. Myślałam, że chociaż ten okres coś zmieni. Jednak tak się nie stało. Oprócz mojego chłopaka nie miałam w sumie nikogo do rozmowy. A on często był zajęty. Mnie nie bawi upijanie się i bieganie w środku nocy po korytarzu. Niby nie ma wielkiej różnicy wieku między moimi znajomymi a mną to czuję się tak jakbym była dużo starsza... Oni są tacy dziecinni. "O mam 18 lat! Kupie tyle wódki ile tylko mogę!" "Będę pił wódkę do porzygu" Serio? Mnie coś takiego wcale nie imponuje. Wręcz odwrotnie.
Z drugiej strony czułam się wykluczona. Wszyscy bawili się świetnie oprócz mnie. Ale przecież było tak cudownie.
W sumie nie chcę mi się tego opisywać. I tak nie zrozumiecie.

Dzisiaj odebrałam prawko. Fajnie. I chyba nawet się cieszę z tego.

Kiedy to było... ♥

Everything I Try to Do, Nothing Seems to Turn Out Right.

Wiem, że bardzo często narzekam i pisze o tym jak to jest mi źle i wgl. To żałosne... Pewnie tak myślicie. Ale nic na to nie poradzę. Takie właśnie jest moje życie. Za bardzo się angażuje i za bardzo mi zależy. I w zasadzie nic mi nie wychodzi więc tak... Jestem beznadziejna.
Chciałabym powiedzieć, że koniec z tym. Nikt się mną nie przejmuje więc czemu ja mam zajmować się wszystkimi na około. Dość tego. Muszę zająć się sobą bo nikt tego nie zrobi.
Chcę uciec i nie wrócić. Co ja robię ze swoim życiem?!
Wymyka mi się z rąk...
Czy jeszcze kiedyś będzie dobrze?

Mam nadzieje...

Ale na razie.. znikam.

I want You with me. ♥

Jejku. To już jutro. W sumie szybko minęło. Nie mniej jednak bardzo tęskniłam. Cieszę się, że już wracasz. Nie mogę się doczekać. Postaram się dać Ci jak najwięcej czasu. Jeśli będziesz chciał oczywiście. Chcę Ci dać niezapomniane wakacje. Bo nie wiem co przyniesie następny rok. Przyszłe wakacje będę ciężkie i zwariowane. Dlatego wolałabym żebyś był przy mnie a nie tam. Chociaż pewnie i tak wyjedziesz. Nie mogę Ci tego zabronić. Twoje życie i to Ty podejmujesz decyzje.
Martwi mnie to, że pewnie dzisiejszy dzień będzie mi się strasznie dłużył. Mam nadzieje, że nie. Przecież dlatego wychodzę z domu żeby nie gnić przed kompem jak ostatnio mam zwyczaj. Jak wrócisz to musi się zmienić. Jest tyle rzeczy które możemy razem robić. Mam nadzieję, że już nic nas nie będzie hamowało. Gdybym mogła to spędzałabym z Tobą całe dnie. Do końca wakacji. Tylko Ty i ja.
Ale jak to już bywa pewnie tak nie będzie. Ja będę musiała skończyć prawo jazdy. Ty wyjedziesz z rodzicami gdzieś. Fajnie byłoby gdyby to się pokryło i nie musiałbyś patrzeć na moją kompromitacje. Chociaż i tak nie powiem Ci kiedy będę zdawać. Nie chcę Cię zawieść.

Kocham Cię ♥

So... I miss You...

Już niedługo. Tyle wiem. I cieszę się, że za niedługo będę mogła Cie przytulić i ucałować. Okropnie się stęskniłam. Bardzo mi Cie dzisiaj brakowało. ZawsR chodzimy razem do kina. Brakowało mi tych szeptanych słów. I całusów.
Nie lubię jak Cie nie ma. Dlatego nie mogę się doczekać poniedziałku. W końcu te wakacje nabiorą sens. Możesz być pewny, że szybko nie wypuszczę Cie z ramion.
I tak myślę, że dobrze nam zrobiła ta rozłąka. Mimo iż to dla mnie bardzo trudny czas to mam nadzieje, że wyjdzie nam to na dobre.
Kocham Cie. I wracaj już bo każda komórka mojego ciała tęskni. A najbardziej serce.

Do you believe in magic?

Dawno mnie tu nie było, ale nie wińcie mnie o to. Dużo się działo ostatnio. Może nie tyle że dużo rzeczy robiłam ale dużo rzeczy się stało. Rzeczy na które nie miałam wpływu a jak pewnie już wiecie strasznie nie lubię kiedy coś się dzieję a ja nic nie mogę zrobić.
Taka już jestem i tyle. Z resztą...
Dobrze o tym wiecie...
Jestem rozdarta w środku. Chciałabym jechać do Niego i powiedzieć, że wszystko będzie dobrze, że wyzdrowieje. A z drugiej strony wiem, że wcale mnie nie potrzebuje. Chyba jestem nikim w jego życiu. Jestem pewna, ze zapomniał. To przykre ale tak chyba jest. Bo niby czemu miałabym być kimś ważnym? Już dawno się nie widzieliśmy i przestaliśmy walczyć o tę relację. A zresztą... Ma wokół siebie tylu ludzi, że ja wcale nie jestem mu potrzebna. Pewnie nawet nie myśli o mnie.
Czemu mnie to boli?
Bo ta przyjaźń miała przetrwać. Mimo wszystko.
A stało się jak zwykle. Nic nie jest wyjątkowe ani niezwykłe.
Życie jest zwykłe, szare i ponure. Cuda się nie zdarzają.
No może czasem...

Now isn't good...

Wszystko jest jakieś... pokręcone.
Mam dość.
Wszystko się posypało...

Pozdrowienia z Domu.

Mój kochany,
Tutaj nic się nie dzieje. Spędzam dnie oglądając Chirurgów i bawiąc się z Lady. Mam nadzieję, że zostanie ze mną. Bardzo się do niej przywiązałam. Jest taka mądra. Naprawdę. Jak na dwumiesięcznego szczeniaka to jest bardzo mądra. I kochana. Taka mała pociecha z niej. Wiem, że pewnie nie robi tego specjalnie ale rozśmiesza mnie wtedy kiedy chce mi się płakać. To jest dobre.
Po za tym uczę się na egzamin z prawka. To już coraz bliżej. I w sumie nie jestem taka głupia. Tak mi się wydaje.
Jak znudzi mi się oglądanie filmów to czytam książkę.
Może wybiorę się na zakupy w tym tygodniu? Mam kilka rzeczy do kupienia a nigdy mi się nie chcę iść na zakupy.
Tęsknie...
Wracaj już.
                                                                                                      Twój skarb.

Wracaj szybko...

Szkoda, że przestałeś pisać... Za kilka godzin wyjedziesz i będę sama. To przykre.
Wiesz, że będę tęsknić i wgl. Ty też.
Uważaj tam na siebie... I myśl o mnie.
I pamiętaj, że Cię kocham.

Nie lubię tego.
Marzę o wakacjach spędzonych z Tobą. Cały czas. Chciałabym jeździć nad wodę. Siedzieć do późna. Poznawać i zwiedzać różne miejsca. Robić coś przez całe wakacje. Cieszyć się i odpoczywać. Wygłupiać.
Nie wiem czy kiedyś będę mieć takie wakacje. Twoja mama tak Ci je planuje jakby chciała ograniczyć Twój czas ze mną. Serio... Strasznie mi miło... I właśnie dlatego mam wrażenie, że mnie nie lubi. Wiesz... Wiem, że lubicie jeździć razem na wakacje i wgl. Szkoda, że nie mogę z wami. Nigdy pewnie nie zobaczę innego kraju. Będę siedzieć tu do śmierci.
I nie chodzi o to, że się użalam.
Po prostu boję się, że później już nie będę mieć czasu na prawdziwe wakacje.
Może jeszcze nie masz takiej świadomości ale ja mam.

Mały kawałek...

Nie miałam pojęcia, że to będzie tak boleć.
Myślałam, że jestem na to gotowa. Że jestem przygotowana.
Od kilku dni dużo myślałam o tym. Bałam się.
Ale myślałam, że jestem gotowa.
Bo tak trzeba...
a dzisiaj...
Czuję się jakby ktoś wyrwał mi kawałek serca. Czuję pustkę.
Może i jest to głupie ale nie umiem inaczej.
Nie umiem się nie angażować.
Czuję się jakbym go zawiodła.
Ufał mi a ja go oddałam...

Nie byłam gotowa...

To chyba depresja...

Życie boli. I to tak, że nie mogę już normalnie oddychać. Trwa to tak długo, że już nie wiem jak to jest czuć się dobrze. I jeśli tak dalej pójdzie to nigdy nie odbiję się do dna.
Ale przecież po burzy zawsze wychodzi słońce.
Więc może by tak w końcu zaczęło świecić? Bo naprawdę nie mam już siły...
Chciałam sobie udowodnić, że nie jest tak beznadziejna za jaką uważa mnie tata... Ale chyba jestem.
I w dodatku chcą zabrać moje małe szczęście.
Może za bardzo się angażuję.
Za każdym razem źle na tym wychodzę.
Ostatnio moją mantrą stało się zdanie - Chcę umrzeć.
Bo bardziej boję się życia niż śmierci.
Boję się że mi nie wyjdzie. I wszystko jest na dobrej drodze żeby moje życie całkiem się posypało...
Psychika mi siadła.

Niemy krzyk rozpaczy...

Jest okropnie źle. 

Nie ma wieczoru żebym nie płakała, żebym nie popadała w panikę. Często jest tak, że nie mogę nawet oddychać. Dlatego staram się albo iść do łóżka później, albo wcześniej zasypiać. Czy działa? Owszem. Do kolejnego wieczoru mam spokój. Tylko rano nie mam siły zebrać się z łóżka. 

Co jeszcze mi pomaga? Modlitwa. Tak. Ostatnio dużo się modlę. O siłę, żeby znieść to wszystko. I o to, żeby zrozumieć w końcu jaki to wszystko ma sens. Bo jak na tę chwilę nie widzę sensu w tym co się dzieje dookoła mnie. Mam ochotę gdzieś uciec. Ale to nie jest żadne rozwiązanie. 

Nie daję rady z tym wszystkim... 

Muszę kończyć.

Znowu ogarnia mnie panika.

Nie mogę o tym wszystkim nawet myśleć.

Oddychaj...

Uratuj mnie... 

Niech mi ktoś pomoże...

Bądź dobrym.

Wystarczy zacząć się starać i walczyć o marzenia.

Wiem, że łatwo się mówi. W praktyce wcale nie jest tak łatwo.

Życie nie jest proste.

Życie jest trudne.

Najpierw uczysz się. Ciągle. I mówisz sobie, że masz jeszcze czas na zabawę.

Albo odwrotnie.

Ciągle się bawisz. Unikasz szkoły. Bo przecież jest jeszcze tyle czasu na naukę.

A potem patrzysz na siebie i...

Tak naprawdę nie masz nic. Bo albo ciągle się uczyłeś, albo ciągle się bawiłeś.

I okazuje się, że czasu zostało już niewiele. 

Ważne to znaleźć złoty środek. Tylko jak? 

Czy jest ktoś kto umie poprawnie odpowiedzieć na jedno małe pytanie:

JAK ŻYĆ DOBRZE?

Czy na pewno wystarczy cieszyć się z małych rzeczy? 

Jasne, to jest dobre. Bo wtedy każdy dzień ma jakiś mały sens. 

W każdym dniu znajdzie się powód do uśmiechu.

Ale przecież trzeba też mieć jakieś większe cele. Cele do których się dąży.

Marzenia...

Bo przecież to musi być piękne kiedy osiągnie się cel. Kiedy będzie można sobie powiedzieć:

DOBRA ROBOTA. 

Więc jak to ma być?

Wielkie cele - małe przyjemności.

Tak?

Nadal nie wiem jak dobrze żyć. Ale pewnie większość ludzi nie wie. 

I nigdy się nie dowie...

Bo przecież fajnie byłoby przeżyć życie jeszcze raz.

Lepiej. Bez pomyłek.

Ale też można je przeżyć raz i dobrze.

Tylko jak?

Jak być dobrym człowiekiem?

I co to tak naprawdę znaczy? 

Życie nie zawsze jest takie jakiego oczekujemy.

Okropny dzień!
Ból zęba jest chyba jednym z najbardziej dokuczliwych bólów. I musiał mi się przydarzyć akurat teraz... Może to jakiś znak? Kto wie. Może Bóg chce mi powiedzieć żebym przestała nałogowo jeść Kinder Bueno. :/ Oby nie chodziło o to.
I ten ból popsuł mi wczorajszy cudowny dzień... To straszne. Starałam się wytrzymać ale ciężko było. Nie chciałam żeby ten dzień był zły... Miało być cudownie i wgl...
Chociaż nie powiem. Były to najsłodsze pocałunki na świecie. *.* Kocham Cie!

Jadąc dzisiaj do mojej pani dentystki myślałam o kazaniu, które wczoraj usłyszałam w kościele. O chłopcu, który zachorował na raka. O tym, że każda choroba ma swój cel. Chłopiec z tego opowiadania umarł i dzięki temu jego rodzina się nawróciła. Zaczęli się modlić i chodzić do kościoła. Okrutna ofiara. Ale... To nie do końca tak jest... Przecież pani Kasia była tak cudowną osobą. Pełną wiary, nadziei i radości. I miała w sobie tyle siły... Nigdy nie pokazała tego że cierpi... I nie można też powiedzieć, że jej najbliżsi byli niewierzący. Byli... To naprawdę bardzo dobrzy ludzie. Więc dlaczego? Świat już nie jest taki sam... Brakuje w nim tego uśmiechu pełnego dobroci...
Minęło tyle czasu a ja do tej pory nie potrafię sobie z tym poradzić. I mogę powiedzieć, że dzięki niej wiem jak walczyć z cierpieniem.
Każde cierpienie kreuje człowieka. Każdego z nas. Przez to stajemy się albo lepsi albo gorsi. Każde cierpienie ma sens.
Chcę w to wierzyć. Naprawdę chcę.
Ale znam ludzi, którzy pod wpływem cierpienia stają próżni i okrutni. I chcą krzywdzić innych za to że sami kiedyś cierpieli.


Jest ta­ki mo­ment, kiedy ból jest tak duży, że nie możesz od­dychać. To jest ta­ki spryt­ny mecha­nizm. Myślę, że przećwiczo­ny wielok­rotnie przez na­turę. Du­sisz się, in­styn­ktow­nie ra­tujesz się i za­pomi­nasz na chwilę o bólu. Boisz się naw­ro­tu bez­dechu i dzięki te­mu możesz przeżyć. 

...

No tak, ostatni dzień wolnego i jak zwykle robienie wszystkiego na ostatnią chwilę. Tak typowo... W sumie nie mam tego aż tak dużo.
W czwartek zaczynam kurs prawa jazdy. Hyhyhy. Będzie pogrom...

Nie chcę żebyś wyjeżdżał... I wiesz o tym. Ciągle marzę o takich wspaniałych wakacjach kiedy spędzalibyśmy cały czas razem. Nad morzem. Gdziekolwiek... Ale nigdy tak nie będzie... Pewnie już zawsze będziesz wyjeżdżał. Dopóki nie będziesz miał stałej pracy. Tak wiem... Dużo łatwiej zarobić tam niż w Polsce. I ciągle mi mówisz, że to dla mnie i wgl. Ale tak nie jest. Dobrze o tym wiem... Ale nie chcę żyć jak Twoi rodzice... Nie chce ciągle na Ciebie czekać... I tęsknić...

Skrzywdzona i płochliwa.

Brakło mi dzisiaj sił. Po prostu usiadłam i zaczęłam ryczeć. Nie jestem wystarczająco silna na to wszystko. Nie mogę myśleć i troszczyć się o wszystko. Czemu wszyscy na około wymagają ode mnie cudów, tego żebym wszystko wiedziała, żebym się domyślała i żebym była idealna. Cóż moi drodzy... nie jestem. Nie jestem w stanie wszystkiego ogarnąć. I dzisiaj po prostu brakło mi sił. Wszystko zebrało się naraz i... wybuchło. Bum! Prosto w ten mur, który sobie wybudowałam. Chcę być silna. Staram się. Ale nie zawsze mi to wychodzi. jestem tylko człowiekiem, który ma granice wytrzymałości. A ostatnio ta granica coraz częściej jest przekraczana. I może tego po mnie nie widać, ale ciężko mi. Wszystko się sypie. Są sytuacje, których nie rozumiem, których nie potrafię ogarnąć. I choć próbuje to się nie da. Wolałabym, wiedzieć co robię źle. Ja nigdy nie chowam urazy, ani tego co mi nie pasuje. Staram się o tym mówić, żeby rozwiązać problemy. Niestety niektórzy tego nie robią a potem jest awantura albo cisza. Taka zupełna cisza. Jakby tuż przed burzą. Tyle że ta burza nigdy nie nadchodzi, a cisza nie przemija.
Dużo ostatnio myślę o moich wyborach w życiu. Albo o tym czego mieć nie mogę. I z jednej strony żałuję pewnej rzeczy bo chciałabym ciągle w tym być, wśród tych wspaniałych ludzi. A z drugiej strony nie miała bym czasu dla tych ludzi, których kocham. Może nie wszystkie marzenia muszą się spełnić? Może całą istotą marzeń jest to, że one po prostu są obecne w życiu ludzi? Może najważniejsze jest to żeby po prostu marzyć? Uciec od tego całego "dorosłego" życia. Od nienawiści, gniewu i zazdrości. Wierzę, że jest gdzieś miejsce, gdzie jest dobro, gdzie nie ma zła. Niebo. To powinno być Niebo.
Czemu życie jest takie okrutne? Skąd wzięło się cierpienie i ból? I czemu ludzie sobie nawzajem wyrządzają krzywdę?
To wszystko jest takie smutne i przygnębiające...
A może to ja jestem smutna i przygnębiająca?
Skrzywdzona i płochliwa....

Będzie dobrze, prawda?

Czas tak szybko ucieka. Jak piasek przez palce.
Tylko jak mam go dobrze wykorzystać?
Boję się każdego nowego dnia. Budzę się z przerażeniem, że oto jest kolejny nowy dzień i kolejna nowa szansa na to, żeby coś zmienić w swoim życiu. Szansa na to, żeby ruszyć do przodu. Ale cholernie boję się tego, że nie dam rady. Za rok matura. Boję się. Boję się, że kierunek, o którym marzę tak naprawdę nie będzie dla mnie. Że będę nieszczęśliwa. I skończę jako pani za kasą w McDonald's.
Chciałabym, żeby w życiu mi się udało. Chciałabym mieć odwagę spełniać swoje marzenia.
Dzisiaj dotarło do mnie, że kiedy wyjadę na studia... Kiedy w końcu opuszczę rodzinny dom... Wtedy wszystko się zmieni. I tak naprawdę został mi tylko rok... Rok życia do którego jestem przyzwyczajona.
Nie wiem jak to będzie dalej. Niech ktoś mi powie, że będzie dobrze.
Bardzo bym chciała żeby było dobrze. Ale życie jest zupełnie inne niż w serialach.
Niech będzie po prostu dobrze.

"Kil­ka­set lat te­mu, Ben­ja­min Fran­klin podzielił się ze światem sek­re­tem swo­jego suk­ce­su. Nig­dy nie zos­ta­wiaj na jut­ro, co masz zro­bić dzi­siaj, po­wie­dział. To człowiek, który wy­nalazł elek­tryczność. Wy­dawałoby się, że więcej ludzi posłucha je­go rad. Nie wiem, dlacze­go odkłada­my rzeczy na później, ale gdy­bym miała zga­dywać, to chy­ba po­wie­działabym, że ma to wiele wspólne­go ze strachem. Strachem przed po­rażką, strachem przed od­rzu­ceniem, cza­sami po pros­tu ze strachem przed po­dej­mo­waniem de­cyz­ji, bo co jeśli się my­lisz? Co jeśli po­pełniasz błąd, które­go nie nap­ra­wisz? [...] Kto ra­no wsta­je, te­mu pan Bóg da­je? Działanie w od­po­wied­nim cza­sie zao­szczędzi kłopotów na przyszłość. Kuj żela­zo, póki gorące. Możemy uda­wać, że nam te­go nie mówiono, ale wszys­cy słysze­liśmy przysłowia, fi­lozofów, dziadków, os­trze­gających nas przed mar­no­waniem cza­su, słysze­liśmy cho­ler­nych poetów na­kazujących nam chwy­tać dzień. Jed­nak cza­sami mu­simy prze­konać się na włas­nej skórze. Mu­simy po­pełniać włas­ne błędy. Mu­simy sa­mi się na nich uczyć. Mu­simy zmiatać dzi­siej­szą możli­wość pod jut­rzej­szy dy­wan, dopóki już więcej tam nie zmieści­my. Dopóki wreszcie nie zro­zumiemy, co Ben­ja­min Fran­klin nap­rawdę miał na myśli, że pew­ność jest lep­sza od niepew­ności, że ja­wa jest lep­sza niż sen, i że na­wet naj­większa po­rażka, na­wet naj­gor­sza, jest sto ra­zy lep­sza od za­nie­cha­nia próby."

Sny i marzenia.

Nie wiem czemu za każdym razem kiedy śnią mi się złe rzeczy, zaraz po przebudzeniu czuję okropny żal, pustkę, smutek. Tak jakby to co mi się śniło było prawdą. Ktoś kiedyś powiedział, że śnią nam się te rzeczy o których myślimy. Mnie śni się wszystko to czego się boję.
Nie chcę żebyś mnie zostawił. Może i czasem się na Ciebie denerwuję. Nie jestem idealna. I ciężko być ze mną. Sam dobrze o tym wiesz.
Ale myśl o tym, że mógłbyś mnie zostawić... Nie, nie rób mi tego.
Walczmy zawsze do końca. Przecież potrafimy rozwiązać każdy problem. Jakikolwiek by on był. I to nasza siła. Mamy postanowienie. Wytrwajmy tak długo jak to możliwe. Może wcale nie będzie tak źle. Warto spróbować. Chociaż niesamowicie kusi mnie, żeby pójść na całość. Tak bardzo Cię pragnę...
Czasem zachowujesz się jak dzieciak, ale przecież jesteś moim mężczyzną. Moim wsparciem. Moją bezpieczną przystanią. Powinieneś o tym pamiętać. Jesteśmy za siebie odpowiedzialni. Niedługo wyjedziemy na studia. Zaczniemy nowe życie. Razem.
Przynajmniej taką mam nadzieję. Już wyobrażam sobie jak to będzie. W marzeniach to wygląda na takie proste... Życie pewnie będzie inne. Ale to nieważne. Nie musi być łatwo. Wystarczy, że będziesz obok mnie. A ja obok Ciebie. Nic więcej nie potrzebuję do szczęścia.
A Ty?

"Niebo… piekło… otchłań… – nikt naprawdę nie wie, dokąd zmierzamy ani co będzie na nas tam czekać. Możemy powiedzieć jedną rzecz na pewno. Są momenty, które zabierają nas w to inne miejsce. Momenty nieba na ziemi… Może na razie to wszystko, co musimy wiedzieć…"

Zimowy sen

Chyba sie gdzieś zagubiłam. Czuję sie tak jakbym obudziła się po bardzo długim śnie. A może nie do końca się obudziłam. Nie wien jak mam sobie poradzić. Wiem, że zaniedbałam niektóre sprawy. W ostatnim czasie żyłam byle do wolnego. Byle złapać oddech w dniach między szkołą. Zapadłam w taki sen zimowy, możnaby powiedzieć. Ranie tych na których mi zależy. A moja obroną na potencjalne zranienie jest bycie wredną. Stworzyłam taka skorupe i mało kto wie co się pod nią kryje. Nie chce być taka. Chciałabym być dobrym człowiekiem. Gdybym miała wpływ na to co działo się wtedy gdy byłam dzieckiem.   Gdybym mogła naprawić każdy błąd. Nigdy bym nikogo nie zraniła. Och... przydałaby mi się taka super moc jak w filmie "About love" (czy jaki ten tytuł jest).

Pomóż mi być lepszym człowiekiem. Złap mnie za ręke i prowadź.
Ucieknijmy.

Uciec... czy zostać?

Chciałabym gdzieś uciec.
Jak najdalej stąd.
I choć Twoje ramiona są jedyną bezpieczną przystanią,
To wiem, że w tym stanie nie mogę się pokazać.
Znowu rozpadam się na kawałki.
Czemu nie potrafimy nawet normalnie pogadać?!
Chciałabym żeby było dobrze...
Zasługujesz na kogoś lepszego.

Tchnienie świeżości...

Wiosna! Ach... Jak ja to lubię. W końcu zrobiło się zielono. Drzewa pokryte są cudownymi kwiatuszkami. Powietrze jest takie lekkie i świeże! Cudownie! Na śniadanie zrobiłam sobie jajecznice ze świeżym szczypiorkiem. Mmm.. Pyszności. Teraz tylko przydałoby mi się wolne żeby tą wiosną się nacieszyć. I w sumie zostały trzy dni szkoły do przerwy świątecznej. Chociaż nie wiem czy będę miała czas żeby się cieszyć pogodą i wiosną. Wiecie jak to jest.

Za oknem słychać śpiew ptaków i czuję się totalnie zrelaksowana. Lubię taki spokój...
Mogłoby być cieplej.

Chciałabym częściej zostawać u Ciebie na noc. Może nie mamy wtedy takiej swobody jak u mnie. Ale u Ciebie jest zawsze jakoś tak... inaczej. Bardzo lubię być u Ciebie. Jakoś mniej nam odwala. Chociaż w sumie... Bitwa na poduszki?
Dobra. Zawsze nam odwala.

Chodź do mnie. Zrobię Ci pyszne śniadanie. Obudzę Cie pocałunkami. Mocno Cie przytulę. Chodź. Zamieszkaj ze mną.

"Byłeś pier­wszym mężczyzną ,na myśl o którym uśmie­chałam się z czys­tej ra­dości, a nie pożąda­nia. A wiesz kiedy zro­zumiałam, że się za­kochałam? Kiedy pier­wszą myślą po obudze­niu było Two­je imię"

You can stay with me forever.

Chciałam żebyś został na noc. Chciałam usnąć w Twoich ramionach. Szkoda, że zabrali nam tą cudowną szansę. Może innym razem. Bardzo lubię jak jesteś u mnie na noc. Możemy wygłupiać się bez końca. I mogę patrzeć jak śpisz. Bardzo lubię to robić. Może nawet o tym nie wiesz ale zawsze zanim Cię obudzę na śniadanie, patrzę jak słodko sobie śpisz. To jest piękny widok. Ukochany mężczyzna w moim łóżku. Tak słodko rozwalasz się na całym moim małym łóżku i zawsze, ale to zawsze wystają Ci spod kołdry stopy. Nawet nie wiesz jak mnie kusi żeby Cię połaskotać. 
Fajnie byłoby mieszkać z Tobą. Robiłabym Ci pyszne śniadania. Chciałabym Cie rozpieszczać jak najbardziej. Już nie mogę się doczekać tego, kiedy oboje wyjedziemy na studia. Będziemy zdani na siebie. I będzie nam cudownie. Wiem to. Chociaż może czasem ciężko być ze mną. Bo jestem marudna, mam swoje humorki, których sama do końca nie ogarniam. Mnie samej jest ciężko ze sobą wytrzymać czasem. Nie chcę sprawiać Ci przykrości. Chcę być dla Ciebie jak najlepsza. Żebyś nie musiał się smucić. I żebyś wiedział, że cokolwiek się stanie to zawsze będę Twoja. I prawda jest taka, że po prostu musisz znaleźć na mnie sposób. Musisz jakoś nauczyć się mnie poskramiać. Bo ja sama tego nie umiem. Ale spokojnie. Mamy mnóstwo czasu. Całą wieczność. Mamy siebie. 
Kocham Cię mój Tygrysku ♥

"Kobieta jest jak kot. Przychodzi, kiedy ma na to ochotę. Nie pytając o zdanie, siada na kolanach i ogrzewa cię samą swoją obecnością. Ma pazury, ale i tak wiesz, że fajnie jest ją mieć"

Nowe początki nie istnieją.

"Ból. Musisz go pokonać, bo prawda jest taka, że nie da się go ominąć. A życie ciągle przysparza nowych."

Tak beznadziejny dzień... Wszyscy naokoło warczą, obwiniają za ich zły humor. A może ja też nie mam się dobrze? Też chciałabym odpocząć. I co? Co z tym zrobicie? Pewnie nic. Pewnie i tak wszyscy mają mnie w dupie. Już nie mam do tego siły. Czuję się jakbym była jakimś niepotrzebnym śmieciem. 

Ale oczywiście możecie powiedzieć, że to mnie nic nie pasuję i cały czas marudzę. Bo po co wgl chcieć mnie zrozumieć? Jestem dziwna i tyle, co nie? 

Z kumpelami planujemy wyjazd pod namiot w wakacje. Już się nie mogę doczekać. Umiem o siebie zadbać. I zabrałabym Cię ze sobą gdybyś był w Polsce. Ale pewnie Cie nie będzie. Mimo to chcę jechać. Chcę się dobrze bawić. A taki wyjazd wyjdzie nam najtaniej. Od czegoś trzeba zacząć. Najpierw namiot potem Paryż! Hahaha. Takie tam marzenia. Chciałabym jak najlepiej bawić się w te wakacje. 

Tak totalnie nabrać sił przed maturą. Brr! 

Nie chcę! Przerażona jestem tym. Jeszcze nie wiem co chcę robić w życiu. Nie wiem kim chcę być. Nie wiem czy to co planuje da mi szczęście. A co jeśli mi nie wyjdzie? Albo jeśli będę nieszczęśliwa przez to? Nie chcę wybrać źle. :( 

Z utęsknieniem czekam na Twój post. I w sumie już przyzwyczaiłam się, że wchodzę na Twojego bloga a tam cicho. 

Zastanawiam się co myślisz, co czujesz... Chciałabym, żebyś w końcu coś napisał.

W sumie myślała, że idziemy do kina po jest drugi... A nie dlatego, że jest środa i są tańsze bilety. Trochę jestem... rozczarowana. 

"Pewnego razu… żyli długo i szczęśliwie. Historie, które opowiadamy są ze snów. Bajki się nie sprawdzają. (…) Rzeczywistość jest bardziej niepogodna… mroczna… straszna. Rzeczywistość jest dużo bardziej interesująca, niż życie długo i szczęśliwie."

http://youaremybeautifulworldblr.tumblr.com

nn

Do you know who you are?

O jejku. Obejrzałam sobie Chirurgów właśnie i jestem skołowana. Dziwny. Bardzo dziwny odcinek. Na początku mi się nie podobał. Jest to jeden z cięższych odcinków. I pozwala widzowi zastanowić się nad życiem. Daje dużo do myślenia. Popadłam w taki dziwny stan zawieszenia.
Jedyne co wiem i czego jestem pewna to to, że chcę Ciebie. I nieważne czy uda mi się dostać na studia takie jakie chcę, czy będę mieć świetną prace. Ważne, że będę mieć Ciebie.
Zmieniłeś się. Nie jesteś już tym cichym, zaczytanym chłopcem. Teraz należysz do tych "fajnych". Do tak zwanej klasowej elity. Nie wiem co o tym myśleć. Z jednej strony się cieszę, że w końcu odnalazłeś ludzi, z którymi dobrze Ci się rozmawia. Z drugiej strony czuję ukłucie w sercu wiedząc, że masz tak dobre stosunki z innymi dziewczynami. Te "zaczepki" na fejsie i wgl. Jestem zazdrosna.

Czasem próbuję spojrzeć na siebie z pewnej perspektywy czasu i ja też się zmieniłam. Kiedyś na przykład było mi wszystko jedno co na siebie założę. Najchętniej ubierałam jakie duże bluzki. Prawie się w nich topiłam. I czesałam się byle jak. I nie malowałam się. W takiej mnie się zakochałeś. W takim małym potworku.
Teraz starannie dobieram ubrania. I nie wyobrażam sobie pójść do szkoły bez tuszu na rzęsach. Staram się jak najpiękniej wyglądać dla Ciebie. A i tak mam wrażenie, że mnie nie zauważasz. Przyzwyczaiłeś się już do tego, że mnie masz.

Najbardziej wkurza mnie to, że najczęściej decyzje o tym gdzie idziemy podejmuję ja. Chciałbym żebyś mnie częściej zaskakiwał i robił niespodzianki.
To za dużo?

So sorry...

Także tego...

Nie mogę spać. Obudziłam się po 5 i tak sobie egzystuję. W sumie nie robię nic ciekawego. Buszuję po internetach i patrzę różne rzeczy. Nic pożytecznego.
Miałam się dzisiaj spotkać z moimi dziewczynkami. Ale coś nie wyszło i chyba dopiero jutro się spotkamy. Musimy przygotować konwersację na czwartek. Jeszcze nic nie mamy. Znowu na ostatnią chwilę.
Może wcale nie będzie tak źle i znajdziemy chwilę, żeby wyjść na piwo. Alksy z nas.

Mam zrąbany humor ostatnio. Za dużo analizuję. Może i faktycznie czasem przesadzam, ale taka już jestem. Nie poradzę nic na to.
Zmęczona jestem ostatnio. Tak ciągle i ciągle. Przez te durne sny.
Śni mi się ostatnio, że ktoś chce mnie zabić. I goni mnie albo po opuszczonych budynkach, albo po ciemnej i zamglonej ulicy. A ja uciekam jak głupia. Nie lubię tych snów. Budzę się wystraszona i później nie mogę zasnąć. Nie wiem co te sny oznaczają. Może po prostu naczytałam się za dużo książek.

Prince Charming.

Wiem, że powinnam się teraz uczyć. Do jutra zdążę. Kto jak nie ja.

Jest w moim życiu taki jeden mężczyzna. I czasami zastanawiam się co takiego zrobił, że podbił moje serce. Ciężko mi powiedzieć. Jest inny niż jego rówieśnicy. Dojrzalszy, mądrzejszy, bardziej rozważny. Nie jestem osobą, która łatwo się zakochuje, a tu proszę. Wpadłam jak śliwka w kompot. Nie mogę się z tego uwolnić i w sumie to nie chcę. Wiem tylko, że On jest tym, na którego czeka się całe życie. Z nikim innym nie będę szczęśliwa. I mimo tego, że czasem porządnie mnie wkurza to kocham Go. Nawet nie musi być romantykiem. I nie musi codziennie się dla mnie golić. I nie musi się wszystkiego domyślać. Kocham Go takim jaki jest. Bo czasem potrafi sprawić, że kolana mi miękną. Sprawia, że się uśmiecham. Jest jedyną osobą, która zna moje wszystkie sekrety. I wiem, że nikomu się nie wygada.
Nie mogę wymagać od niego, żeby był doskonały bo przecież nikt nie jest. Tym bardziej ja. I choć czasem mam ochotę nawrzeszczeć na niego bo czasem jego zachowanie mnie rani to wiem, że warto walczyć o to co jest między nami. Z dnia na dzień potrzebuję go jeszcze bardziej. A najbardziej potrzebuję jego obecności. Żebym mogła w każdej chwili się przytulić i powiedzieć, że świat jest tak bardzo zły. I wiem, że on mnie wysłucha. Choćby to były największe błahostki.
Znam go lepiej niż on siebie. Naprawdę. Przede mną nie ukryję tego co się dzieje. Mam nadzieję, że nie próbuje też ukrywać. Znam go lepiej niż on zna mnie. Ale nic na to nie poradzę. Może też chciałabym, żeby zauważał te małe gesty, ale dla niego jest o tyle ciężej, że ja raczej siebie kontroluję. No i jestem też potwornie skryta.

Rzucona w kąt...

Weekend powoli się kończy. I sumie mogę powiedzieć, że odpoczęłam. Nie miałam nauki ani nic. Mogłam spokojnie oglądać mój kochany serial.
I czytać książkę. Ale wkurzyłam się i zrobiłam sobie przerwę. Może jeszcze później poczytam. Wkurzają mnie główni bohaterowie. Jak ona mogła mu tak powiedzieć?! A on wcale o nią nie walczył... Typowy facet po prostu! Ogólnie to wkurza mnie to, że nazywają miłością coś co nią nie jest. Z miłości się nie rezygnuje tylko dlatego, że jest niewygodna. A ten koleś nawet nie stara się sprawić, żeby ona to wszystko rozumiała. Zabawia się z głupią lalą! Ech...
Za bardzo wczuwam się w tą książkę. Psuje mi się humor od tego. Dlatego zrobiłam sobie przerwę na serial. I dzisiejszy odcinek był naprawdę fajny. I prawdą jest, że ludzie zbyt szybko pozbywają się rzeczy, osób, które są im niewygodne. Bo przecież dużo łatwiej wyrzucić czy odstawić w kąt coś popsutego niż się zaopiekować i spróbować naprawić. Wystarczy tylko chcieć.

"Jeśli kogoś kochasz, powiedz to. Nawet jeśli boisz się, że to nie właściwe, nawet jeśli boisz się, że wywoła to problemy. Nawet jeśli boisz się, że przewróci to Twoje życie do góry nogami. Powiedz to, powiedz jak najgłośniej. A potem idź za ciosem."


Napisałam dzisiaj do Kuby. Trochę z tym zwlekałam i nie byłam pewna czy dobrze robię. Ale pierwszy raz od dawna rozmawialiśmy tak normalnie. Tak jak dawniej trochę... W sumie to nawet fajnie mi się z nim gadało. Dawno nie mieliśmy takiej rozmowy. Ostatnio to prawie wcale nie gadamy a jak już gadamy to się kłócimy. Ostatnio to pojęcie względne...

Przystojniak zrobił mi dzisiaj niespodziankę. Nawet nie miałam nadziei, że przyjedziesz dzisiaj do mnie. A tu proszę. Od razu lepszy dzień. Dziękuję Ci za to. Za to że jesteś gdy tego potrzebujesz. Cudownie było wtulić się w Twoje ciałko. Zatonąć w Twoich ustach.

Kocham Cie <3

Popatrz na mnie...

W sumie to nawet nie wiem o czym chcę tu napisać. Mam w głowie potok myśli, ale nie umiem ubrać ich w słowa. Ostatnio czuję się jakbym po prostu dryfowała. Bezwiednie podążam za tłumem i nawet nie za bardzo mam ochotę się sprzeciwiać. Jeśli już coś robię to sama, po cichu... Tak jest najlepiej, najszybciej, najłatwiej. Czuję się jakby ktoś wypuścił ze mnie powietrze. Nie chcę tak się czuć... Chcę znowu żyć. Cieszyć się wiosną. Ale nie potrafię. Dzisiaj na przykład pisałam wypracowanie klasowe z angielskiego. I na sam koniec nie byłam w stanie policzyć słów. Jejku... Byłam tak zdenerwowana. Nie wiem nawet czym. Całe szczęście, że pani profesor pozwoliła mi po prostu oddać bez liczenia. Ale mam wrażenie, że zmieściłam się w końcu w limicie. Było mi ciężko wywalić ponad 100 słów z rozprawki... A wydawała się taka krótka... No cóż... Nawet nie wiedziałam, że pójdzie mi tak łatwo z tym pisaniem. Bałam się strasznie, że nie będę potrafiła napisać. A tu proszę, limit przekroczony o ponad 100.
Chciałabym być dobra z angielskiego. Lubię ten język, ale mam taką blokadę jeśli chodzi o mówienie. Denerwuję się, brakuje mi słów. Wiem, że to kwestia wyćwiczenia i obycia... Dlatego chciałabym pojechać za granicę. Tak najłatwiej uczyć się języka. Wiem, że mój chłopak uważa, że jestem dobra z angielskiego i wgl ze wszystkiego. Nie jest tak... Ciągle mam tróje... Jestem przeciętna we wszystkim... I co z tego, że się uczę i się staram jak i tak mi to nie wychodzi. W liceum wcale nie jest łatwo. Zwłaszcza gdy jest się rocznikiem, który jest "królikiem doświadczalnym". To wszystko jest chore...
Jutro ja i moja klasa przebieramy się za bogów greckich. Będzie siara chodzić po szkole w prześcieradłach. Ale ten pomysł mi się bardzo podoba. W sumie to lubię moją klasę.

"Jesteś jedynym powodem dla którego od poniedziałku do piątku wstaje rano z łózka."

Rozmawiając na skajpaju.

Ostatnio mam straszne wahania nastroju. Nie wiem czy to przez pogodę, czy przez okres. Tak czy inaczej czuję się strasznie dziwnie. Dzisiaj na przykład mam taką gastrofazę, że no masakra. Serio mam ochotę zjeść coś pysznego i najbardziej chciałabym, żeby to był ten dobry burger (którego jeszcze nie jadłam ale podobno jest pyszny) albo placek po węgiersku, albo jakąś dobrą pizzę. No i jestem głodna strasznie. A jak przyjdzie co do czego to pewnie zjem bardzo mało. Taka już jestem.
Jedną z lepszych informacji na dziś było to, że jutro mam tylko dwie godziny w szkole. Idę na trzecią lekcję a wychodzę po czwartej. Świat jest taki piękny z tą świadomością. No może po za tym, że jutro piszę zaległy sprawdzian z ciągów. Ale spokojnie - mam gotowca.
W sobotę szykuję się babski wieczór. Oczywiście chodzi o to, że musimy przygotować konwersację na angielski. Ale przecież wszyscy wiedzą, że takie rzeczy najlepiej się robi pijąc dobre wino i gadając o wszystkim innym niż o tym co musimy zrobić. Tak... Tak bardzo my.
Teraz właśnie gadamy sobie na skajpaju a Ty rysujesz jakiś obrazek dla mnie. No i powiem Ci, że ładny. Widzę, że się postarałeś. Głupiejesz trochę przed tą kamerką, ale chyba się już przyzwyczaiłam. I masz rację zachowujemy się jak dzieci czasem ale cóż. Taki mamy klimat! Lubię się z Tobą wygłupiać. Wiem, że przy Tobie mogę robić wszytko i być naprawdę sobą.

Nie mam jakoś weny teraz pisać tego co myślę i wgl... Jakoś łatwiej mi po prostu pisać to jaki miałam dzień itd... Muszę to zmienić. Ale najpierw muszę nabrać na to siły i zebrać te myśli w jedno. Znaczy... Ubrać je w jakieś sensowne słowa. A ostatnio ciężko mi z doborem słów. Może dlatego, że zraziła mnie ostatnia sytuacja? Nie wiem. Nieważne.

Tańcząc wśród kropel deszczu.

"Mi­liony marzą o nieśmier­telności,
równocześnie nie wiedząc,
co ze sobą zro­bić w deszczo­we
nie­dziel­ne popołudnie. "


Cytat idealnie pasujący do dzisiejszego dnia. Nie chce mi się wychodzić dzisiaj z domu. Jest zimno, mokro, wieje... Nie. Zdecydowanie wolałabym zostać cały dzień w łóżku. Chociaż tak czy siak to muszę się uczyć na sprawdzian z angielskiego. Grr! znowu ta gramatyka. DAM RADĘ! ! !
Muszę...

Dzisiaj znowu obudziłam się po 6. To chyba są jakieś żarty... Serio. Nie wiem co jest ze mną nie tak, że nie potrafię spać do późna jak inni ludzie. Nawet jakbym poszła spać o 1 w nocy to i tak budzę się po 6... Beznadzieja. Nawet nie mam czasu, żeby śnić. A jak już coś mi się śni to albo umieram ja, albo ktoś z moich bliskich.
No i jak już się obudziłam to zaczęłam przeglądać różne strony w internecie. I w sumie to niektóre były ciekawe. Utwierdziły mnie w przekonaniu, że muszę iść na zakupy. Tylko kiedy... I to w taką pogodę... Muszę to przełożyć na cieplejsze dni.
Wypróbowałam dzisiaj moje gąbeczki do podkładu i jestem mega zadowolona. Są świetne! Może i nie jestem makijażowym talentem ale na moje potrzeby mi wystarcza to co umiem. I lubię oglądać vlogi makijażowe. Przyjemnie mi się patrzy na kogoś kto wie jak się trzeba malować. Można też się dużo nauczyć.


Lubię zapach deszczu...

Kto jak nie my...

Długo zastanawiałam się od czego mam zacząć tego posta. I w sumie ciągle nie wiem...
Może zacznę od tego, że jest mi przykro, że tak zrozumiałeś mój wcześniejszy post. Nie chciałam, żebyś tak pomyślał. Naprawdę nie chodziło mi o to... Czułam się okropnie i musiałam gdzieś to z siebie wyrzucić. A Ty po prostu źle to zinterpretowałeś... Przepraszam.
Boję się, coś się popsuło między nami... Nie wiem. Wydaje mi się, że jesteś smutny. Staram się żebyś nie był... I sądziłam, że już to sobie wyjaśniliśmy, że jest już dobrze...
Może po prostu oboje jesteśmy zmęczeni. Nie sobą... Szkołą, tymi wszystkimi niepowodzeniami, sprawdzianami. Myślę, że przydałby się teraz wakacje... W jakimś ciepłym miejscu. Tak... To byłoby dobre.

Wczorajszy dzień był cudowny. Może poza tym, że nie udało nam się pójść na tego hotdoga. "Przerwa zmianowa". Co to wgl jest?! Masakra. Ale najważniejsze, że spędziliśmy ten dzień razem. Fajne to miejsce. Trochę za blisko "cywilizacji" ale i tak fajne. Mam nadzieję, że Tobie też się podoba. I wypiliśmy sobie po piwku. Jak tak dalej pójdzie to piątkowe piwo będzie naszym rytuałem, tradycją. I co z tego :) Z Tobą mogę robić wszystko. Szkoda tylko, że nie zostałeś na noc. Oglądalibyśmy w nocy jakieś filmy. Albo usnęlibyśmy. Ja pewnie szybciej niż Ty, ale nieważne. Mój organizm jest przyzwyczajony do tego, że chodzę wcześnie spać. Ale to tylko dlatego, że przeraża mnie to wczesne wstawanie.

W czwartek też było fajnie. Podoba mi się ta kawiarnia. Może jest troszkę drogo, ale i tak mi się podoba.
Ta róża od Ciebie.. śliczna ♥ Jesteś taki kochany...
A ja jestem dla Ciebie taka niedobra. Jak Ty ze mną wytrzymujesz?
Wiem, że robię się nieznośna, gdy jestem zmęczona i gdy się stresuję. Tak po prostu reaguję. Przepraszam Cię za to.
Mam nadzieję, że się nie gniewasz.
I że wszystko będzie dobrze.
Pokonamy każdy problem.
Kto jak nie my...

Die down...

"Czasem ktoś nieszczęśliwy pozbywa się smutku, kiedy się wygada. Czasami temu, kto chciał zabić, myśl o morderstwie wylatuje przez usta razem ze słowami i nie popełnia już zabójstwa."

Miałam nadzieję na naprawdę dobry dzień, ale jak często bywa, to były tylko ciche nadzieje dnia poprzedniego.Miałam jechać na zakupy i nie myśleć o tym, że jutro trzeba wrócić do szarej codzienności jaką jest szkoła. I co? I nic... Obudziłam się z dziwnym uczuciem. Czułam się jakby wszystko co do tej pory znałam znikło... Jakbym już nie była tą samą osobą, a przecież to ciągle ja... Sny o śmierci mnie przerażają. I zawsze psują mi humor na cały dzień...
Gdzieś koło południa pojechałam na rowerze przed siebie. I gdyby nie fakt że było mi trochę zimno to byłoby naprawdę miło. Znalazłam takie jedno fajne miejsce. I chyba będę tam częściej jeździć. Naprawdę mi się tam podoba. Kawałek łączki, drzewa dookoła i taki jakby stawik? Nie wiem. Coś takiego.
Później ledwo co wróciłam do domu i musiałam iść pomóc w polu... I teraz już nie mam siły...
I nie mam też komu się wygadać. Bo zawsze jest tak, że jak ja mam zły dzień i potrzebuję wsparcia to inni też mają zły dzień i jak ja wgl mogę tego nie rozumieć i myśleć tylko o sobie. Zawsze tak było... Kiedy to inni mieli problemy to ja stawałam na rzęsach żeby pomóc, choć nie zawsze potrafiłam pomóc. A jak ja mam jakiś problem to zostaję sama... Nie wiem. Może to ze mną jest coś nie tak?
Życie jest takie bez sensu...
Już przestałeś walczyć? Nie jestem już ważna? A może stałam się rutyną?
Coraz częściej zauważam, że jestem odsuwana na bok... Przez wszystkich przyjaciół. Spoko... Może wystarczyłby mi jeden prawdziwy przyjaciel jak kiedyś... Wtedy przynajmniej miałam pewność, że mam komu się zwierzyć... A teraz to mój blog stał się moim przyjacielem... Żałosne.
Cały ten świat jest chory. W sumie... dzisiaj wyobrażałam sobie że jestem chora i że mam niedługo umrzeć. Ciekawe kogo by to obchodziło. Mieliby spokój... I ja też, o ile po śmierci coś jest.
Mam ochotę się upić i poużalać się nad życiem.
Chociaż tak naprawdę to mam ochotę napisać do kogoś i się zwierzyć... Wygadać. Z tych wszystkich błahostek, które sprawiają, że czuję się tak źle. Problem polega na tym, że nie mam do kogo napisać...

Jak ja bardzo bym chciała, żeby ktoś się przejął moimi sprawami. Może nie są poważne ale składane od dłuższego czasu ciążą mi... Chciałabym, żeby ktoś uważał mnie za godną rozmowy i najważniejszą. Żeby zapomniał o własnym świecie i zajął się mną... Tak bardzo tego teraz potrzebuję...
A życie pędzi dalej. Jak szalony pociąg.
Ciekawe kiedy się rozbijemy...

Jestem cała Twoja!

Cała. Już kiedyś Ci mówiłam, że nie mam już nic więcej do oddania. Jako kobieta oddałam Ci wszystko. Ale nie czuję się z tym źle. Wiem, że jesteś MOJĄ OSOBĄ. I może nie zrozumiesz jak duże znaczenie to ma, ale dla mnie ma ogromne. Bo widzisz... Być czyjąś osobą znaczy jeszcze więcej niż przyjaciel czy ukochany. Tak... Zaczerpnęłam to z "Chirurgów". Bardzo dużo czerpię z tego serialu. Ktoś mógłby powiedzieć, że seriale ogłupiają. Ale dla mnie ten serial jest wyjątkowy i bardzo dużo się z niego uczę. Nie chodzi o medycynę, chociaż też można się dużo dowiedzieć, ale chodzi mi o relacje między ludźmi. Bo one wcale nie są łatwe. Spójrzmy chociażby na relację między mną a Przystojniakiem. Sądzę, że mało osób wytrzymałoby tak długo w związku mając tyle lat ile mieliśmy gdy zaczynaliśmy się ze sobą spotykać. Dla większości osób związki były wtedy tylko zabawą. Ale nie dla nas. Ja przynajmniej od samego początku traktowałam nas bardzo poważnie. Nie jako przygodę na wakacje. Jak tak wgl można? Może to ja jestem inna ale nie potrafiłabym się Tobą tylko zabawić i wyrzucić.
Każdego dnia dziękuję za to, że Cię mam. I chciałabym, żebyś był już na zawsze. Może to głupie i naiwne, ale wierzę, że kiedyś będziemy mieć wspólne mieszkanie, może nawet własny dom... Weźmiemy ślub. Będziesz moim mężem! A ja będę najszczęśliwszą żoną na świecie. Czasem nawet wyobrażam sobie nasz ślub. Bo czas leci tak szybko... Co jak co, ale nasza przyszłość mnie nie martwi. Ufam, że pokonamy wszystkie przeszkody. Bo jesteśmy silni i razem możemy zdobyć świat.
Nie znam słów, dzięki którym mogłabym wyrazić całą miłość do Ciebie. I czasem nie do końca umiem Ci tą miłość okazać, ale mimo to mam nadzieję, że wiesz jak bardzo Cię kocham.

Uwielbiam z Tobą spać. Czuć się bezpiecznie w Twoich ramionach. Czuć Twój zapach. Twoje usta wędrujące po moim ciele. Nie ma cudowniejszego mężczyzny niż Ty. Skoro chcesz ze mną oglądać mój ukochany serial to musisz być ideałem. 
Uwielbiam się przy Tobie budzić. Ale Ciebie budzić pocałunkami. Uwielbiam wspólnie z Tobą gotować. I rozmawiać do późna.
I muszę Ci powiedzieć, że jestem z Ciebie bardzo dumna. Widzę, że robisz postępy w ćwiczeniach i już widać nawet pierwsze efekty. Podziwiam Twoją wytrwałość. 
Już nie mogę się doczekać jutra. Znowu Cię zobaczę i pewnie znowu będzie mi odbijać. Ale nie przejmuj się. To Ty tak na mnie działasz.

Kocham Cię ♥

Ważny jest postęp a nie tempo.

Dzień kobiet. Niby święto wszystkich kobiet, czyli moje też, a musiałam harować jak zwykle w soboty. I co to za święto? Ale cóż. Lubię sprzątać w sumie.
Najlepszą częścią dzisiejszego dnia było to, że odwiedził mnie mój przystojniaczek. I dostałam tulipanka ♥ Jejku. Mój chłopak jest takie kochany. I chociaż widzieliśmy się naprawdę krótko to było bardzo miło. Robiliśmy sobie zdjęcia kamerką internetową. I niektóre są serio śliczne. A inne z kolei wywołują u mnie dziki śmiech. Pokazałabym tu kilka tych zdjęć, ale chcę być tu anonimowa. Może kiedyś.
Jutro czeka mnie przyjęcie urodzinowe part 2. Tym razem z przyjaciółmi. I myślę, że będzie ok. Chociaż różnie może być i wszystko się może zdarzyć. Najchętniej spędziłabym ten dzień na leniuchowaniu. Szkoła mnie wykańcza. Ale co zrobić... Chce się mieć dobre oceny to trzeba się uczyć.
Mam nadzieję, że w najbliższe dni będzie ciepło. Mam w planach wyjść w końcu z domu i pooddychać świeżym powietrzem, patrzeć jak natura budzi się z zimowego snu. I mam ochotę pobiegać. Tylko problem jest taki, że nie mam butów... Nie chodzi mi o buty do profesjonalnego biegania, tylko o jakiekolwiek sportowe. Naprawdę nie mam takich butów... Trzeba będzie zainwestować.
Ogólnie kobieca zasada, że butów nigdy za wiele jest moją ulubioną zasadą :) Uwielbiam buty. I uwielbiam je oglądać w sklepie i kupować.
To chyba jedyna typowa cecha kobiety we mnie. Chociaż pewnie mój Przystojniak powiedziałby co innego. Ale nie, nie jestem typową kobietą.

Jak już może zauważyliście, zmieniłam trochę wygląd bloga. Miałam zmienić też playlistę, ale nie mam dzisiaj weny. Kładę się zaraz do łóżka. Może coś poczytam? Albo posłucham muzyki? Nieważne co. Wiem, że chcę odpocząć. Nie liczy się w jakiej formie.

Przyjaciele.

W środę byłam w Warszawie na wycieczce do Sejmu. I niby fajnie i spoko. Tylko że czułam się okropnie. Myślałam że przyjaźń polega na tym żeby się wzajemnie wspierać i rozmawiać ale też razem się wygłupiać. Widocznie nie mam racji. Czułam się jak piąte koło u wozu bo może i nie wpadłam w szał shoppingu i nie chciałam nic szczególnego kupować, w przeciwieństwie do moich towarzyszek, ale to że czułam się jak powietrze i najlepiej byłoby gdyby mnie tam nie było. I często tak jest. W sumie ok, nie musimy zwierzać się z każdej dziedziny życia ale skoro ja mam mówić rozne osobiste rzeczy to czemu Ty nie? Może i trudno się ze mną przyjaźnić i rozmawiać bo jestem zamknięta w sobie i rzadko się otwieram. Ale jak się już z kimś zaprzyjaźnie to staram się dawać jak najwięcej z siebie. Nie wiem. Ciężko mi o tym myśleć. Z reguły jest ok ale są takie dni że już nie wiem czy to przyjaźń. Dzisiaj na przykład dostałam zjebke bo zażartowałam z pewnej sytuacji z wycieczki. Bo zawsze wszyscy mówią że ona coś źle robi i wgl. Ludzie! To tylko żarty. Nie wiem czemu wszystko niektórzy biorą na serio.
Czasem mam wrażenie że za bardzo się angażuje... bo może niewarto po prostu...

Więc spleć palce z moimi palcami i chodź, prowadź mnie, i daj się prowadzić.

Miałam napisać wczoraj ale w sumie tak wyszło... a raczej nie wyszło. Tak więc piszę dzisiaj. I choć padam na twarz bo miałam serio ciężki dzień. Chociaż i tak był lepszy niż myślałam. Sprawdzian z angielskiego poszedł mi naprawdę dobrze - tak myślę przynajmniej. Francuski też nie tak źle. Powinno być dobrze. Jestem z siebie dumna.
Po skończonych 9 godzinach lekcyjnych w szkole poszłam z moim Przystojniaczkiem na pizzę. Fajnie bo byłam dość głodna, a moja ulubiona pizzeria ma naprawdę smaczne pizzę. Później pojechaliśmy do mnie. I było fajnie. Małe leniuchowanie zawsze spoko.

Wczoraj pierwszy raz od naprawdę dawna słuchałam muzyki wracając autobusem do domu. Serio. Dawno tego nie robiłam. Muszę w końcu zrobić porządek z moją playlistą na telefonie. Przydałoby się pobrać na telefon muzykę z tego bloga, ale tak bardzo mi się tego nie chcę... Leniuch ze mnie i tyle.
A wracając do tego słuchania muzyki, to przypomniałam sobie jak to fajnie być we własnym świecie. Wyobrażać sobie siebie śpiewającą te piosenki. Większość z nich motywuje mnie do działania i jest fajnie. Mimo tego, że na dworze było dość zimno, ja czułam się tak jakby było lato i jakbym miała znowu to 14 lat. Wtedy mało siedziałam w domu w ciepłe dni. Szukałam ładnych miejsc w mojej nudnej wsi. I było jedno takie... Duże drzewo. Nie wiem co to był za gatunek, ale była to idealna kryjówka dla mnie i moich przyjaciółek. Gałęzie tego drzewa zwisały po bokach tworząc jakby barierę między światem a nami. Nikt nas nie widział. Mogłyśmy swobodnie tak siedzieć i wspinać się na wyższe gałęzie. A stamtąd obserwować naszą okolicę. Niestety pewnego dnia ktoś ściął to drzewo. Bardzo to przeżywałam. Pamiętam, że nazywałyśmy je "Królowa Śniegu" ponieważ gdy to drzewo kwitło miało mnóstwo białych kwiatów. To było naprawdę cudowne.
Teraz też chciałabym mieć miejsce gdzie będziemy mogli uciec. I obiecałam sobie, że znajdę takie miejsce. Jak tylko zrobi się ciepło wyruszę w teren. I będę mogła tam uciekać gdy tylko będzie mi smutno.
Potrzebuję trochę ruchu i świeżego powietrza. Ale niestety brakuje mi czasu i to jest straszne.

"Pa­mięta­cie, kiedy by­liście małymi dziećmi i wie­rzy­liście w baj­ki, marzy­liście o tym, ja­kie będzie wasze życie? Biała su­kien­ka, książę z baj­ki, który za­niesie was do zam­ku na wzgórzu. Leżeliście w no­cy w łóżku, za­myka­liście oczy i całko­wicie, niezap­rzeczal­nie w to wie­rzy­liście. Święty Mi­kołaj, Zębo­wa Wróżka, książę z baj­ki - by­li na wy­ciągnięcie ręki. Os­ta­tecznie do­ras­ta­cie. Pew­ne­go dnia ot­wiera­cie oczy, a baj­ki zni­kają. Większość ludzi za­mienia je na rzeczy i ludzi, którym mogą ufać, ale rzecz w tym, że trud­no całko­wicie zre­zyg­no­wać z ba­jek, bo pra­wie każdy na­dal cho­wa w so­bie is­kierkę nadziei, że które­goś dnia ot­worzy oczy i to wszys­tko sta­nie się prawdą. [...] Pod ko­niec dnia, wiara to za­baw­na rzecz. Po­jawia się, kiedy tak nap­rawdę te­go nie ocze­kujesz. To tak, jak­byś pew­ne­go dnia od­krył, że baśń może się nieco różnić od twoich wyob­rażeń. Za­mek, cóż, może nie być zam­kiem. I nie jest ważne "długo i szczęśli­wie", ale "szczęśli­wie" te­raz. Raz na ja­kiś czas, człowiek cię zas­koczy, i raz na ja­kiś czas człowiek może na­wet zap­rzeć ci dech w pier­siach."

Nie oczekuję, że zrozumiesz...

Nie mam siły. Czuję, że zaraz się rozpłaczę...
Pójdę do łóżka i będę udawać, że wszystko jest ok... Że mnie nie ma... A problemy nie istnieją...
Nawet nie umiem powiedzieć co mi jest. Dlaczego czuję się tak jak się czuję. Zresztą... Nikt tego nie zrozumie. Bo co? Bo to moje kolejne paranoje i urojenia. Sama nad nimi nie panuję a raczej one panują nade mną.
Powinnam się zacząć leczyć.

Brak mi sił...

Ból. Musisz go pokonać, bo prawda jest taka, że nie da się go ominąć. A życie ciągle przysparza nowych.

Żyć… czy umierać?

Jest taka rzecz, która sprawia, że popadam w panikę, że mnie mogę złapać oddechu i mimowolnie zaczynam płakać. Tą rzeczą jest śmierć. Niekoniecznie moja. Bardziej niż tego boję się, że umrzesz Ty.Umrzesz a ja zostanę na tym świecie sama. Pewnie na niedługo bo umarłabym z rozpaczy.
Już dwa razy śniło mi się, że umarłeś. To uczucie, i we śnie i w momencie kiedy się obudziłam, było najgorszym uczuciem na świecie. Jakby ktoś wyrwał mi serce. Nie wiem czy dałabym radę pogodzić się z rzeczywistością w której nie ma Ciebie. Pewnie nie. Ostatnio zbyt często nachodzą mnie takie myśli. I wtedy wpadam w panikę i mam swoje ataki bezdechu. Nie lubię tego. Czuję się wtedy tak jakby moje serce na moment zapomniało o tym, jak ma pompować krew, jakby zapomniało jak to się robi. Nie wiem czemu tak mam. Ale to jest bardzo niemiłe uczucie. Raz nawet miałam tak w środku nocy.
Z drugiej strony... Ciekawe skąd człowiek wie, że umarł. Co jest później? Czy cokolwiek się czuje? Czy cokolwiek jest później? Bo przecież jeśli śmierć kończy wszystko to... to wszystko co robimy teraz, to jak się staramy nie ma sensu. Co jeśli nasze nie znaczy więcej niż zimowy śnieg? Co jeśli nie znaczy tak naprawdę nic? Jeśli tak jest to po co to wszystko?
Nie... To nie może oznaczać końca. Tam też coś jest.
Gdy byłam małą dziewczynką, wymyśliłam sobie, że to co jest teraz to jest właśnie to "życie wieczne". Że ludzie nie umierają, że tu na tym świecie jest dobrze i ludzie są szczęśliwi. A gdy umarła moja sąsiadka to straciło sens. No co jak można umrzeć skoro żyje się wiecznie? Miałam wtedy może 5 lat? Nie wiem. To było bardzo dawno temu.

Mam podły nastrój. Myślę o umieraniu i w sumie strasznie panikuję. Nie mogę powstrzymać myśli. Chciałabym żebyś przyszedł i mocno mnie przytulił. Chcę poczuć, że jesteś cały i zdrowy. Że wcale nie wybierasz się na tamten świat.

A tak na deser jeden z moich ulubionych cytatów z mojego ulubionego serialu. 

"Dziś zaczyna się moje życie. Dziś staję się obywatelką świata. Dziś staję się dorosła. Dziś staję się odpowiedzialna nie tylko wobec samej siebie i rodziców… Odpowiedzialna za coś więcej niż tylko moje oceny. Dziś staję się odpowiedzialna wobec świata… Wobec przyszłości… Wobec wszystkich możliwości, jakie życie oferuje. Zaczynając od dziś, moim zadaniem jest pokazanie się niedoświadczoną, ale pełną zapału i gotowości. Po co? Dla czegokolwiek. Dla wszystkiego. Aby zmagać się z życiem. Aby zmagać się z miłością. Aby zmagać się z odpowiedzialnością i możliwościami. Dziś, moi przyjaciele, zaczyna się życie. I ja, na przykład, nie mogę się doczekać."

"Trzymajmy się swoich marzeń."

Jak ja nie lubię być chora. Niby to tylko kaszel, ale mam go dość. Jeszcze trochę to zedrę sobie całe gardło i tyle z tego będzie. Bez sensu to wszystko. Przecież nie piłam nic zimnego ani nic z tych rzeczy. Za co? Ech...

Sprawiłeś mi miłą niespodziankę tym, że dzisiaj mnie odwiedziłeś. Chociaż na małą chwilę mogłam Cię przytulić. Bardzo się cieszę, że się widzieliśmy. I masz racje... Ostatnio jest już lepiej. Może i trochę ze wszystkim przesadzam. Ale panicznie się boję i nie pozwolę na to, żeby ktoś mi Cię zabierał. Dobrze, że umiemy rozmawiać o tym co nas boli. Ja jestem gotowa zmienić dla Ciebie wszystko. Żebyś tylko był szczęśliwy i czuł się dobrze. Mam nadzieję, że zawsze tak będzie. Że będziemy razem już na zawsze. Tak bardzo mi na tym zależy. Jesteś tym jedynym. Wiem to. Przy Tobie jestem szczęśliwa. Wiem, że przy Tobie jestem bezpieczna i wolna. Z Tobą mogę wszystko. Jesteś zarazem moim najlepszym przyjacielem i moim ukochanym. Nie ma nikogo kto mógłby mi Cie zastąpić.
Chętnie pójdę jutro z Tobą na spacer. Jak kiedyś.
Kocham Cię ♥


"Przychodzimy na świat sami i odchodzimy sami.
I wszystko co się zdarza między tym,
Sprawia, że chcemy znaleźć sobie towarzystwo.
Potrzebujemy pomocy, wsparcia.
W innym przypadku, jesteśmy sami... obcy...
odcięci od innych.
I zapominamy...
jak jesteśmy ze sobą złączeni.
Więc wybieramy miłość...
wybieramy życie...
i na chwilę...
czujemy się trochę mniej samotni."

Krok po kroku.

Pamiętam jak kilka lat temu moim mottem życiowym było krótkie zdanie "Step by step". Chciałam małymi krokami zrealizować moje plany, które wtedy były delikatnie rzecz ujmując nie możliwe. I otuchy właśnie dodawały mi te słowa. Dokładnie nie wiem skąd je wzięłam. Wydaję mi się, że to było w jakimś filmie typu "Wytańczyć marzenia". I mimo że miałam wtedy jakieś 13 lat to były to ważne słowa dla mnie. Wiedziałam, że dzięki tym małym krokom będę mogła spotkać mojego przyjaciela. Dzieliło nas 110 km i mówiłam sobie że to przecież tylko 110000 metrów. A że każdy metr to dwa kroki to dzieli nas tylko 220000 kroków. I tak "step by step" mieliśmy w końcu się spotkać. Wiem, że to nie miało sensu ale wtedy dodawało mi sił i sprawiało, że po prostu chciało mi się walczyć z trudnościami.
I ciągle te słowa są dla mnie aktualne. Zwłaszcza teraz kiedy staram się być lepsza dla tych, na których mi zależy. Bo nie potrzeba mi dużych zmian, którym nie podołam. Powoli, stopniowo mogę sprawić, że już nigdy nie będę tak ranić... Tylko ciężką pracą można coś osiągnąć. A mnie bardzo często brak motywacji i siły.
I jeszcze jedno. Daj się zaskoczyć, nie planuj wszystkiego. Być może kiedyś w życiu spotka Cię coś czego nie przewidziałeś w swoim grafiku i co wtedy? Co jeśli wtedy ominie Cie szansa na szczęście?
Pozwól sobie na odrobinę szaleństwa. To jest naprawdę fajne.
Czasem wystarczy wziąć głęboki oddech i ruszyć z podniesioną głową przed siebie.
Podejmij ryzyko.
Walcz o marzenia.
Pozwól sobie na szczęście.

♥

Ta najważniejsza...

Dzień urodzin powinien być szczęśliwym dniem. Zwłaszcza, że kończę osiemnaście lat i wkraczam w dorosłe życie. Ale tak nie jest... Serce mi pęka. Nie pierwszy już raz...
Nie chcę już nic niszczyć. Nie chcę... Nie chcę się przejmować, że ona mi Cie zabierze, że wolisz z nią rozmawiać niż ze mną, że dla niej jesteś w stanie zostać dłużej w mieście żeby pogadać...
A dla mnie nie...
Chcę być tą najważniejszą... Tak jak kiedyś...
Oprócz Ciebie nie mam nikogo z kim mogę rozmawiać. Szkoda, że tego nie zauważasz...

Musisz być silny.

Najgorszym uczuciem jest bezsilność. Ta świadomość, że druga osoba cierpi i nie ma sposobu żeby jej pomóc. Nie ma na świecie nic gorszego niż patrzenie jak ukochana osoba cierpi...

Wiem, że nie jestem w stanie zrozumieć co czujesz, bo nie przeżyłam tego co Ty. Ale to nie jest tak, że wgl nie wiem co czujesz. Wiem... Nie potrafię Ci tego wytłumaczyć ale po części czuję to co Ty... Pamiętaj, że to co robi Twój tata jest dla was, dla Ciebie. Żebyście mogli godnie żyć. I wiem, że nie wynagrodzi to tego że praktycznie go nie ma, ale on to robi z miłości. Też by wolał być z wami w domu...
Nie możesz z tym nic zrobić... A ja w żaden sposób nie mogę Ci pomóc...

Walczę z tym, żeby do Ciebie napisać. Ale nie mogę. Musisz przemyśleć, poukładać.
Dasz sobie radę. Ze wszystkim. W końcu jesteś moim tygryskiem. Kto jak nie Ty? ♥

I pamiętaj... zawsze masz jeszcze mnie...

Swoją małą smerfetkę ♥

Odpoczynek.

Jeszcze jeden dzień odpoczynku i jutro wracam do rzeczywistości. Bardzo nie chcę mi się wracać do szkoły. Do tych wszystkich obowiązków, wstawania wcześnie rano, uczenia się... W sumie przez te kilka dni wcale nie myślałam o szkole i było mi bardzo dobrze z tym.

Wczoraj miałam w domu przyjęcie z okazji mojej osiemnastki. Dużo ludzi i dużo hałasu. Ale mimo to było fajnie. Cieszę się, że ten dzień spędziłam z osobami, z którymi chciałam. Miło się czułam. Chociaż byłam zmęczona przygotowaniami. Dużo roboty przy tym było. Ale myślę, że się opłaciło i goście byli zadowoleni. Jutro zamówię sobie telefon chyba. Już się jaram *.* Będzie lansik.

Ciągle jestem w Tobie zakochana. I nie wyobrażam sobie, że kiedyś możemy się rozstać. Nie. Nigdy... Jesteś prawie mój mężuś ^^. I lubię Twoich rodziców. Oni chyba mnie też. W końcu taki prezent dostałam od nich :) Wszyscy macie zegarki. I ja też dostałam swój. To chyba coś znaczy ♥ !

KOCHAM!

Kokon.

Pytałeś kiedyś czy moje dzieciństwo naprawdę było takie złe.
Nie wiem. Ciężko mi powiedzieć. Może nie było złe, było zdecydowanie inne niż dzieciństwo moich rówieśników.
Czasem jak jestem u G. wspominamy przedszkole i oglądamy zdjęcia. I one wtedy mówią jak to od małego były przyjaciółkami. Wszystko robiły razem. Jak to dzieci. Ja nie pamiętam żebym miała taką przyjaciółkę. Zawsze na uboczu. Jeśli już to wkręcałam się w jakąś paczkę na siłę. I nie dlatego, że chciałam ale dla tego, że pani łączyła nas w grupki, np do zabawy. Lubiłam bawić się sama. Nie wiem czemu. Nie potrafię sobie przypomnieć czemu taka byłam. Jeśli szukałam towarzystwa to również wśród osób "innych". Pamiętam, że był taki chłopiec. On był chory i wszystkie dzieci się go bały. Miał różne niekontrolowane napady agresji, miał trudności z mówieniem. Inne dzieci go unikały. Inne. Nie ja. Lubiłam się z nim bawić, pomagać mu. Mimo, że był ode mnie starszy. I on również mnie lubił. Myślę, że ciągle pamięta kim jestem, ale nie mamy już kontaktu. On chodzi do szkoły specjalnej..
W domu było różnie. Dzieliłam pokój z dwoma starszymi braćmi. Nie było to straszne. Bawiliśmy się razem. Robiliśmy bazy z koców. I udawaliśmy, że nasz pokój to magiczna kraina. To było coś. Z czasem najstarszy brat przestał się z nami bawić. To było smutne. Nie rozumiałam czemu. Myślałam, że już mnie nie lubi, że coś mu zrobiłam.
Bawiliśmy się na dworze, chociaż gdy zostawałam tam sama, to szybko uciekałam do domu. Bałam się własnego podwórka. Nie wiem czemu.
W wakacje przyjeżdżał taki Przemek. A może Piotrek? Nie pamiętam. Przyjeżdżał tu do swojej babci ale większość czasu spędzał u nas. Uczył nas grać w piłkę. Nawet dobrze mi szło. I kiedyś padał deszcz i mieliśmy gości. I on przyszedł i zaczęliśmy się bawić. Jak to dzieci. I tata się wkurzył. Nakrzyczał na nas, Piotrkowi kazał iść do domu a nam dał szlaban. Serio. Nie mogliśmy wychodzić z pokoju dopóki go nie przeprosimy...
Rodzice często się kłócili. Dla mnie jako dziecka to było straszne. Bardzo często płakałam. I mama też... Przez wiele lat w mojej głowie wyrobił się taki obraz, że tata jest straszny, że tylko on może uznać coś za dobre i trzeba robić tak żeby był zadowolony. Było mi bardzo szkoda mamy. Może dlatego z mamą mam lepszy kontakt.
Tata miał dużo operacji. Nie wiem dokładnie ile, wiem, że często jeździliśmy do szpitala. Jako że byłam mała, nie rozumiałam, że to jest poważna sprawa, że jedna z operacji prawie pozbawiła go życia. Teraz o tym nie myślę, a wspomnienia są niewyraźne.
Z rodziną taty nigdy nie mieliśmy kontaktu. Babcia nas nie lubiła. Tak. Nie lubiła nas. Nie wiem czemu. Siostry taty jakoś... Nie wiem. Odkąd pamiętam są pokłóceni. Tylko ciocia, która mieszka w Kielcach jest w porządku. Lubie ją. Dzwoni, odwiedza. Tu nie ma problemu. Śmiejesz się że wszędzie mam ciocie. Ale taka prawda. Moja rodzina rozsiana jest po całej Polsce. Niby fajnie. Szkoda, że nie utrzymujemy kontaktu. Wrocław, Kraków, Wieluń, Gdańsk... Berlin, Londyn... I pewnie jeszcze więcej o których nie wiem.
Po za tym nigdy nie miałam dobrego kontaktu z innymi dziećmi. Może dlatego, że mieszkam na końcu wsi, gdzie nie było dzieci. Jedynymi kompanami zabawy byli moi bracia.
Pamiętam jak kiedyś.. w podstawówce... był bilans i okazało się, że mam skoliozę. I tata się zdenerwował. Powiedział, że mam się rozebrać. I oglądał moje plecy i krzyczał, że faktycznie mam krzywy kręgosłup. Uderzył mnie. Jakby to była moja wina...
Albo jak zaczęłam dorastać to też rzucał takimi tekstami do mnie... "Pokaż, rosną Ci te cycki?"
Nabawiłam się przez to kompleksów...
Do tej pory próbuję się wszystkim przypodobać i być taką jakiej mnie oczekują. To chore...
Pamiętam też, że rodzice jakoś nigdy nie poświęcali mi dużo uwagi. Nie było między nami dialogu. Z problemami musiałam radzić sobie sama. A każda rozmowa była jakby problemem.
Z czasem zaczęłam szukać towarzystwa ludzi, dla których jestem ważna. Niekoniecznie najważniejsza. Po prostu, żeby ludzie, z którymi się zadaję, chcieli ze mną rozmawiać itd.
Dlatego może teraz taka jestem. Potrzebuję dużo uwagi, nie lubię być okłamywana... Nie wiem.
Może to nie wszystko, ale nie potrafię o tym tak po prostu mówić/pisać.

Także widzisz... Moje dzieciństwo nie było tak bardzo złe. Było tylko przepełnione samotnością i brakiem zrozumienia. Żyłam w swoim własnym, małym świecie. I teraz też często do niego uciekam.
Nie liczę, że zrozumiesz. Musiałbyś poczuć to co ja wtedy...

Tylko Ty masz klucz do mojego serca.

"Miłość jak i szczęście nie jest to coś, co przychodzi z zewnątrz,
one są w nas, one tkwią w nas i tylko od nas zależy,
czy w sprzyjających momentach wyzwalają się."

Chciałabym, żeby to co jest między nami było na zawsze. 

I mimo, że jesteśmy młodzi i życie może różnie się potoczyć, to mam nadzieję, że będziemy razem do samego końca. Chcę się przy Tobie zestarzeć, pomarszczyć. 

Codziennie budzić się u Twojego boku. Patrzeć jak z czasem na Twojej twarzy pojawiają się zmarszczki. Znajdywać siwe włosy na Twojej głowie. Śmiać się z nich. I patrzeć na Twoją zawstydzoną minę. 

Pewnie bylibyśmy najdziwniejszą parą wśród znajomych. W sumie teraz też jesteśmy. Nie wiem czy mam rację, ale mało jest takich par jak my. Tak mi się wydaję. 

Może się wydawać, że jesteśmy zbyt dojrzali, albo zbyt młodzi na taki poważny związek. Dużo moich znajomych mówi, że nie chcą się wiązać na poważnie póki się nie wyszumią. Że jeszcze mają czas na poważne związki itd... Może my jesteśmy po prostu inni. Ja bym nie potrafiła być z kimś tylko dla zabawy, albo tylko po to, żeby po prostu z kimś być. 

Znamy się jak nikt inny. Między nami jest więź, której nie jestem w stanie wytłumaczyć. Najlepsi przyjaciele i oddani sobie kochankowie. Połączenie idealne. Czasami nawet myślimy tak samo. No i zachowujemy się tak samo. Czasem jak jakieś niedorozwoje. Ale uwielbiam się z Tobą wygłupiać. 

Jesteśmy jak dwa kawałki tej samej pomarańczy. Jak dwa puzelki.  

Stałeś się dla mnie powietrzem. Bez Ciebie ciężko mi oddychać. Nie wiem co zrobię jeśli kiedyś Cię zabraknie. Już teraz nie mogę wytrzymać kilku dni bez Ciebie. 

Nie potrafię się Tobą dzielić. 

Dobrze wiem, jak to było z nami. Najpierw przyjaźń, dużo rozmów... A później... Stało się.

A jeśli ona zobaczy w Tobie to samo co ja? Może już zobaczyła. Tyle, że ja będę walczyć. Nie to co Ania. Stanę do walki jeśli będzie trzeba. 

Serio.

Może i jestem okropna. Nie potrafię inaczej...

Przykro mi.

Kocham Cię.

    Przepraszam za kłopot.

Dziękuję za miłość. 

Po prostu oddycham.

Usycham...

Chciałabym, żebyś tu był. Żebyś mnie utulił, pocałował w czółko i powiedział, że będzie dobrze... Chcę, żebyś był tu i teraz.
To dopiero drugi dzień kiedy się nie widzimy, a ja już mam dość. Wszystko przez tę chorobę. Że też muszę być chora no...
Zdołowałam się. Nie wiem czemu ale straciłam humor. Jestem złym człowiekiem. I mimo tego, że się staram, że chcę się zmienić, to wiem, że mi nie wychodzi. Może po prostu jestem zła do szpiku kości i nic tego nie zmieni. Może jestem skazana na to, żeby być potępiona.
Jak to dramatycznie brzmi.
Ale tak całkiem serio... Chciałabym się nie przejmować, nie myśleć źle itd. Chciałabym, żebyś był przy mnie szczęśliwy. Żebym już nigdy nie robiła Ci scen zazdrości. Nie chcę taka dla Ciebie być...
Mam wyrzuty sumienia przez to co mówię i myślę.

Może by tak zniknąć?

Wrzuć na luz.

Robienie tortów to niezła zabawa. Serio. Czy jadł ktoś z was niebieski tort? Kiedykolwiek? Bo ja taki właśnie będę mieć w sobotę. Niebieski ze śmietankowym kremem i błękitną galaretką. Ciekawe czy będzie smaczny.

Trochę ochłonęłam. Może nie powinnam się tak złościć i przejmować. Życie jest zbyt krótkie, żeby się o wszystko martwić.

Bo ja nie lubię nikogo...

Wczoraj miałam mały zawał kiedy nagle przestał mi działać youtube i blogger. Serio. Myślałam, że coś popsułam i wgl. Coś się stało z "serwerem DNS". Masakra. Takich rzeczy mi się nie robi. Z godziny na godzinę zaczynałam bardziej panikować. Napisałam nawet do brata ale nie odpisał. Pewnie na uczelni był. Zaczęłam czytać o tym na necie i niby było napisane jak to naprawić ale bałam się, że popsuje jeszcze bardziej.
Dopiero dzisiaj rano wzięłam byka za rogi... i działa! Jestę informatykę :) Należą mi się pokłony.

Tak po za tym to chyba serio jestem chora. Wczoraj miałam 38.6. A dzisiaj zaraz po obudzeniu 37.6. Mama powiedziała, że mam jechać do lekarza. Nieciekawie się robi. Zwłaszcza, że w niedziele mam przyjęcie urodzinowe. Nie chcę jechać do lekarza. Pewnie da mi jakieś durne leki i każe leżeć. A tu tyle do zrobienia jest.
Wczoraj prawie spadłam ze schodów jak sprzątałam. Więc może to nie jest taki zły pomysł żeby odpocząć. Ale ja nie lubię leżeć i nic nie robić. Kurcze... Dawno nie byłam chora.

Tak. Jestem zazdrosna. Mieliście iść tylko po prezent. A nie na herbatę... I jak jeszcze ona to napisała! Myśli, że co? Że jak zrobi sobie z Ciebie "psiapsiółę" to co? Fajna będzie? Nie wiem co ona ma w główce, ale jeśli myśli, że to w porządku, że uważa Cie za ideał i chce Cie przytulać mimo to że sama ma chłopaka to się myli. Tak się nie robi. Przyjaciół szuka. Dobre sobie. Chyba jej nigdy nie polubię. Kto normalny zwierza się ze swoich problemów w związku facetowi, którego wgl nie zna i jeszcze mu mówi, że gdyby miał sobowtóra to by z nim była bo jest ideałem dla niej?
Ugh!
Co jak co, ale ona to potrafi mi popsuć humor. Zresztą. Wiesz o tym chyba.

Wolałabym, żeby nigdy nie pojawiła się w Twoim życiu...

A teraz powiedz jaka jestem zła... 

Day-off

Leżę sobie właśnie w łóżku. Tak. Nie poszłam do szkoły bo czuję się naprawdę źle. Po wzięciu leków jest mi trochę lepiej ale i tak czuję się paskudnie. Szkoda, że się nie zobaczymy dzisiaj... Żałuję tego bardzo. Zastanawiam się co teraz robisz, z kim spędzasz przerwy.  Tęsknię. Mam nadzieję, że jutro się zobaczymy. Bo chyba pójdę do szkoły. Tak myślę. Chociaż fajnie byłoby nie iść bo mam spr z polaka, a w piątek z matmy. Jednak perspektywa tego, że nie będę Cię widzieć tyle czasu jest straszna. Nie lubię jak nie mogę się z Tobą spotkać. Choćby na chwilę.
Więc pójdę jutro do szkoły. Mimo tych sprawdzianów. Chcę Cię zobaczyć.

Pozytywnie.

Ciągi mnie nie ciągną.

Życie jest dziwne. Im bardziej czegoś pragniesz, tym większe prawdopodobieństwo, że coś pójdzie nie tak jak trzeba. Jeśli coś może pójść źle, to najprawdopodobniej tak będzie. To się nazywa garbate szczęście. I ja niewątpliwie takie szczęście mam. Ostatnio na przykład nie mogę nigdzie kupić świeczek na tort a urodziny coraz bliżej. Albo w tamtym tygodniu miałam zerówki przez dwa dni pod rząd. Może to dość łagodne przykłady, ale jakoś nic mi nie przychodzi do głowy. Dziwne.

Ten tydzień zapowiada się obiecująco. Nie wiem czemu ale mam dość dobry humor. Może to przez tą pogodę? Albo jeden taki niebieskooki po prostu przegonił te chmury nad moją głową? Tak. Myślę, że to może być to. ♥ Już się nie mogę doczekać jutra i tego kiedy znowu Cię zobaczę.

Coś się zmieniło we mnie. Jakoś łatwiej mi patrzeć w przyszłość i w moje plany. Może wcale nie będzie tak źle? Mam nadzieję. Jestem szczęśliwa i nie chcę żeby to się popsuło. Chociaż z moimi wahaniami nastroju to jest bardzo różnie. Za chwilę mogę ryczeć bez powodu, albo śmiać się jak głupia. Ale już za późno żeby mnie z tego wyleczyć. Całe szczęście, że osoby z którymi się zadaję są równie bardzo stuknięte. Może nawet bardziej. Zawsze mam tendencje znajdowania sobie przyjaciół, którzy są bardzo podobni do mnie. A może to oni znajdują mnie? Tego nie wiem. W każdym bądź razie nasze drogi w jakiś sposób się krzyżują.


Mam ochotę na długi spacer. Dużo słońca, które otuli nasze ciała. I ciepły wiatr, który potarga mi włosy. 

Jesteś najlepszy. ♥

"Nie wszystko należy pamiętać."

To już kolejny, chyba szósty dzień, kiedy budzę się z potwornym bólem głowy. To już staje się męczące. Czasem mi przechodzi po kilku godzinach, a czasem głowa boli mnie przez cały dzień. Nie wiem jaki może być tego powód. Gdyby to była migrena to już by mi przeszło chyba...
O 6:30 obudził mnie mój pies, chciał się oczywiście bawić. Skoro ona nie śpi to przecież ja też nie muszę. Wczoraj obudził mnie tata bo stwierdził, że śpię za długo i czemu tyle śpię. Była 8 rano... I tak właśnie kończy się moje weekendowe spanie. To nic, że w czwartek i piątek wstawałam o 4:40 bo miałam na 7 do szkoły. To nic, że cały tydzień musiałam się uczyć. I że boli mnie głowa i ogólnie czuję się źle. To nic. Takie życie.

Chcesz mnie dzisiaj zabrać do kina? W sumie może być fajnie. Obym tylko czuła się dobrze. W przeciwnym razie chyba zostanę w domu. Nie chcę nikomu psuć tego dnia. A przede wszystkim Tobie.
Ja od kilku dni mam dołek... Nie wiem czy to zauważyłeś czy nie, ale zachowujesz się jakby Cie to nie obchodziło. W sumie to nie musi Cię obchodzić.

Robiłam dzisiaj porządki na moim koncie na Gmailu. I usuwając niepotrzebne wiadomości znalazłam maile sprzed ponad 3 lat... Od Kuby, od Pawła. Zdjęcia od Szopu. Zdjęcia z gimbazy. Zdjęcia z Pawłem.
Myślałam, że już tego nie mam. Nie usunęłam tego. Może kiedyś to zrobię ale teraz nie chcę. A chyba powinnam. Chociaż nie robi mi to wielkiej różnicy czy to mam czy nie. W sumie miło tak niektóre rzeczy sobie przypomnieć.

Ciągle mam problem z wyborem telefonu. Pewnie wyjdzie na to, że wezmę ten, który jest najtańszy żeby nie robić kłopotu. I pewnie będzie też najgorszy bo nikt nie chce mi pomóc i doradzić. Przyzwyczaiłam się. Umiesz liczyć? Licz na siebie.
A może nie będzie tak źle i mam zgodzi się na droższy abonament... A może się nie zgodzi i wgl nie będę brać umowy i wszystko pieprzne w kąt. Zawsze tak jest. Gdybym miała abonament to bym miała lepszy telefon. Ale nie mogłabym mieć bezliku sms. A gdybym miała na doładowania umowę to mogę mieć bezlik ale telefon będzie albo słabszy albo będę musiała wybulić więcej kasy.
Może znajdzie się ktoś taki dobry i mi w końcu pomoże... Osoby na które do tej pory liczyłam wykazałay się "ogromnym zainteresowaniem" dla mojego problemu. W sumie... Chrzanić to! Sama sobie poradzę. Zobaczycie.

Za bardzo wrażliwa, za mało twarda, dziecinnie naiwna, głupio uparta.

Nie mogę dzisiaj zapanować nad swoimi myślami. Nie powinnam tyle o tym myśleć.To się źle skończy...

Robiłam dzisiaj porządki w szafie. I stwierdziłam, że jestem bardzo sentymentalna. Staram się zachowywać różne drobiazgi, które mi przypominają miłe bądź nie wspomnienia. Dzisiaj części tych rzeczy się pozbyłam. Może dlatego, że miałam wtedy podły humor. Albo po prostu w końcu muszę przestań rozpamiętywać niektóre rzeczy, bo to już tylko i wyłącznie przeszłość. Zamknięty rozdział. Dziwnie tak. Jakbym wyrzuciła część swojej duszy. Za 10 dni skończy się coś jeszcze. Będę "dorosła". Nie chcę...! Chociaż wiek to tylko liczba, to pewnie większość ludzi zacznie wymagać ode mnie odpowiedzialnego zachowania itd... Mogą się rozczarować. Jestem raczej nie przewidywalna. Nawet dla samej siebie. Co jak co, ale mój "rozumek" bardzo często przegrywa z instynktem czy jak kto woli "głosem serca". Często mówię co ślina przyniesie na język, a później żałuje. Powinnam częściej myśleć. I powinnam przestać się wszystkim przejmować. To wyszłoby mi na zdrowie. Innym pewnie też. Ciekawe co byście zrobili gdyby mnie zabrakło... Gdybym wyjechała tak bez słowa... Albo po prostu umarła... Ciekawe ile osób by zatęskniło... Ciekawe komu byłoby naprawdę przykro. A może wszyscy po prostu żyliby dalej własnym życiem. Bo przecież teraz też ich nie obchodzę. Może byłoby im łatwiej bez tak problematycznego człowieka jakim jestem.


Największym błędem jest udawanie, że to co nas boli, jest dla nas obojętne.

Smuteczek...

Weszłam rano na Twojego bloga i... się rozczarowałam. Obiecałeś, że napiszesz. Szkoda... :( Czekałam na tę notkę. I wgl czekałam żebyś coś napisał. Że może odniesiesz się trochę do tego co było wczoraj, do tego co ja napisałam. Nie powinnam się tak nastawiać.
Zapomniałam, że nie powinnam się niczego spodziewać. Wtedy przynajmniej nie będę tak rozczarowana. Ale czy to naprawdę takie straszne, że wiecznie mam nadzieję, że zrobisz to co mi obiecujesz?
Tak... Pewnie po prostu nie miałeś siły. Jak zwykle...
I na pewno masz jakąś dobrą wymówkę, której nie zdołam przebić.

"Czasem się mylimy i tyle."

Znowu beznadzieja. Nie wiem czy to przez ten dzisiejszy sen czy po prostu coś mi jest...
Śniło mi się, że mój chłopak był chory. Białaczka czy coś takiego. Był tym bardzo załamany. I kiedy poszliśmy na spacer on powiedział, że nie może tak żyć, nie może czekać na wyrok. I poprosił mnie żebym mu pozwoliła odejść. Żebym mu w tym pomogła... On umierał na moich oczach... Z uśmiechem na twarzy. Myślałam, że tylko żartuje, że udaje... To było straszne. Po obudzeniu się nie mogłam dojść do siebie. Nie wyobrażam sobie, że mogłabym go stracić...Do tej pory jest mi potwornie źle jak przypomnę sobie ten sen. Nie chcę już więcej snów. Nie chcę znowu Cię tracić...

Już drugi dzień kiedy wstaje 4:40. Nie mam siły. Chcę mi się spać ale boje się, że znowu coś takiego mi się przyśni. W sumie dzień mi szybko zleciał. Na samym początku moje przyjaciółki mnie wystawiły. Nie poszły na naszą rytualną kawę o 6:30... Super. Naprawdę jesteście kochane. Kilka dni wcześniej umówiłyśmy się, że wysyłamy sobie walentynki.. Tylko ja i Żaneta wywiązałyśmy się z obietnicy. Serio. Bardzo miło... Nawet walentynki od chłopaka nie dostałam. Jakimś dziwnym trafem gdzieś zaginęła. Dawno nie czułam się tak głupio i dawno nie było mi tak przykro... W sumie to ten dzień nie był dobry. Może po za tym, że spędziłam trochę więcej czasu z chłopakiem. Ale na koniec i tak humor musiał mi się popsuć.
Może nie powinnam Cię tyle pytać o wszystko. Twoje odpowiedzi są tak wymijające, że nie wiem co mam myśleć czasem. Nie wiem kiedy mówisz prawdę a kiedy to co myślisz, że chciałabym usłyszeć.

Chce mi się płakać. Ze zmęczenia... No i może jest mi też trochę smutno.
Przykro mi, że wolałbyś prezent-niespodziankę. Myślałam, że serio będziesz się cieszył z tej gry... Na przyszłość będę wiedzieć, co nie zmienia faktu, że mi przykro.


"Musicie zaakceptować fakt, że zostaliście więźniami w tym niemożliwym świecie."