Przyjaciele.

W środę byłam w Warszawie na wycieczce do Sejmu. I niby fajnie i spoko. Tylko że czułam się okropnie. Myślałam że przyjaźń polega na tym żeby się wzajemnie wspierać i rozmawiać ale też razem się wygłupiać. Widocznie nie mam racji. Czułam się jak piąte koło u wozu bo może i nie wpadłam w szał shoppingu i nie chciałam nic szczególnego kupować, w przeciwieństwie do moich towarzyszek, ale to że czułam się jak powietrze i najlepiej byłoby gdyby mnie tam nie było. I często tak jest. W sumie ok, nie musimy zwierzać się z każdej dziedziny życia ale skoro ja mam mówić rozne osobiste rzeczy to czemu Ty nie? Może i trudno się ze mną przyjaźnić i rozmawiać bo jestem zamknięta w sobie i rzadko się otwieram. Ale jak się już z kimś zaprzyjaźnie to staram się dawać jak najwięcej z siebie. Nie wiem. Ciężko mi o tym myśleć. Z reguły jest ok ale są takie dni że już nie wiem czy to przyjaźń. Dzisiaj na przykład dostałam zjebke bo zażartowałam z pewnej sytuacji z wycieczki. Bo zawsze wszyscy mówią że ona coś źle robi i wgl. Ludzie! To tylko żarty. Nie wiem czemu wszystko niektórzy biorą na serio.
Czasem mam wrażenie że za bardzo się angażuje... bo może niewarto po prostu...