Winter is coming...

A za oknami jesień – młodopolska dama
w woalu szaromglistym przechadza się sama,
umarłe drzewa żegna, zwiędłe liście liczy
– pamiątki snu o lecie, minionych słodyczy…

Jesień to bardzo smutna pora roku. Wszystko robi się takie szare i brzydkie. Nie wiem czy w tym roku doczekamy się polskiej złotej jesieni. Chciałabym, bo to jedyne co jest fajne w tej porze roku. Lubię wtedy spacerować po tych różnobarwnych liściach. Zbierać te ładne i wyjątkowe. Cieszyć się ostatnimi letnimi promieniami słońca i powiewami łagodnego wiatru. Niestety nie mam na to zbyt dużo czasu. Większość części dnia spędzam w szkole. Gdy wracam robi się już zimno i ciemno. Cóż... Takie są uroki dojeżdżania do szkoły 40 km. Nie narzekam. To kształtuje człowieka. Naprawdę dużo woli trzeba włożyć, żeby wstać z łóżka o 5:30 kiedy za oknem jest ciemno i leje deszcz. A łóżeczko jest takie ciepłe i mięciukie.

Co jest jeszcze fajne jesienią? Zmarznięte policzki. Może to dziwne ale uwielbiam kiedy całuję mojego chłopaka i ma zmarznięte policzki. Można się też przytulać do woli. No bo przecież zimno jest. Trzeba się jakoś rozgrzewać. Pocałunki temu sprzyjają. Od środka robi się tak milutko i ciepło. Serducho rozgrzewa cały organizm. Serce drugiej osoby oczywiście.

No i kawa jesienią smakuje inaczej, Dużo lepiej. Poprawia samopoczucie i daje energię, aby przebrnąć przez strugi deszczu.
Osóbka taka jak ja, potrzebuje dużo siły o tej porze roku. Wiatr staje się silniejszy i trzeba z nim walczyć kiedy idzie się pod parasolem. Ostatnio na przykład prawie szłam w miejscu. Przykre.

Kolejny nowy początek.

Za mną już pierwszy tydzień nauki w ostatniej klasie liceum. I od samego początku trują nas maturą, tym że musimy się wziąć za siebie i zacząć się uczyć. Nie wiem czy jestem na to gotowa. Nie wiem co chcę robić w życiu i na jakie studia pójść. Bo kiedy już jestem prawie pewna tego czego chcę to zawsze znajduje się ktoś kto mówi mi, że nie warto, że ciężko itd. A że ja jestem osobą, która nie wierzy we własne siły i raczej wątpię niż ufam swoim zdolnościom to wychodzi jak wychodzi. Nie wiem. Chciałabym, żeby mi wyszło. Każdy tego chce, wiem...
Bardzo stresują mnie myśli na temat przyszłości. Nie jestem gotowa by się zmierzyć z taką dorosłościom. Potrzebuję odrobiny wiary i nadziei. Bo nie może być aż tak źle przecież. Boję się. To fakt. Ale strach jest dobry. Oznacza on, że mamy jeszcze coś do stracenia.

Będzie dobrze!