Niemy krzyk rozpaczy...

Jest okropnie źle. 

Nie ma wieczoru żebym nie płakała, żebym nie popadała w panikę. Często jest tak, że nie mogę nawet oddychać. Dlatego staram się albo iść do łóżka później, albo wcześniej zasypiać. Czy działa? Owszem. Do kolejnego wieczoru mam spokój. Tylko rano nie mam siły zebrać się z łóżka. 

Co jeszcze mi pomaga? Modlitwa. Tak. Ostatnio dużo się modlę. O siłę, żeby znieść to wszystko. I o to, żeby zrozumieć w końcu jaki to wszystko ma sens. Bo jak na tę chwilę nie widzę sensu w tym co się dzieje dookoła mnie. Mam ochotę gdzieś uciec. Ale to nie jest żadne rozwiązanie. 

Nie daję rady z tym wszystkim... 

Muszę kończyć.

Znowu ogarnia mnie panika.

Nie mogę o tym wszystkim nawet myśleć.

Oddychaj...

Uratuj mnie... 

Niech mi ktoś pomoże...

Bądź dobrym.

Wystarczy zacząć się starać i walczyć o marzenia.

Wiem, że łatwo się mówi. W praktyce wcale nie jest tak łatwo.

Życie nie jest proste.

Życie jest trudne.

Najpierw uczysz się. Ciągle. I mówisz sobie, że masz jeszcze czas na zabawę.

Albo odwrotnie.

Ciągle się bawisz. Unikasz szkoły. Bo przecież jest jeszcze tyle czasu na naukę.

A potem patrzysz na siebie i...

Tak naprawdę nie masz nic. Bo albo ciągle się uczyłeś, albo ciągle się bawiłeś.

I okazuje się, że czasu zostało już niewiele. 

Ważne to znaleźć złoty środek. Tylko jak? 

Czy jest ktoś kto umie poprawnie odpowiedzieć na jedno małe pytanie:

JAK ŻYĆ DOBRZE?

Czy na pewno wystarczy cieszyć się z małych rzeczy? 

Jasne, to jest dobre. Bo wtedy każdy dzień ma jakiś mały sens. 

W każdym dniu znajdzie się powód do uśmiechu.

Ale przecież trzeba też mieć jakieś większe cele. Cele do których się dąży.

Marzenia...

Bo przecież to musi być piękne kiedy osiągnie się cel. Kiedy będzie można sobie powiedzieć:

DOBRA ROBOTA. 

Więc jak to ma być?

Wielkie cele - małe przyjemności.

Tak?

Nadal nie wiem jak dobrze żyć. Ale pewnie większość ludzi nie wie. 

I nigdy się nie dowie...

Bo przecież fajnie byłoby przeżyć życie jeszcze raz.

Lepiej. Bez pomyłek.

Ale też można je przeżyć raz i dobrze.

Tylko jak?

Jak być dobrym człowiekiem?

I co to tak naprawdę znaczy? 

Życie nie zawsze jest takie jakiego oczekujemy.

Okropny dzień!
Ból zęba jest chyba jednym z najbardziej dokuczliwych bólów. I musiał mi się przydarzyć akurat teraz... Może to jakiś znak? Kto wie. Może Bóg chce mi powiedzieć żebym przestała nałogowo jeść Kinder Bueno. :/ Oby nie chodziło o to.
I ten ból popsuł mi wczorajszy cudowny dzień... To straszne. Starałam się wytrzymać ale ciężko było. Nie chciałam żeby ten dzień był zły... Miało być cudownie i wgl...
Chociaż nie powiem. Były to najsłodsze pocałunki na świecie. *.* Kocham Cie!

Jadąc dzisiaj do mojej pani dentystki myślałam o kazaniu, które wczoraj usłyszałam w kościele. O chłopcu, który zachorował na raka. O tym, że każda choroba ma swój cel. Chłopiec z tego opowiadania umarł i dzięki temu jego rodzina się nawróciła. Zaczęli się modlić i chodzić do kościoła. Okrutna ofiara. Ale... To nie do końca tak jest... Przecież pani Kasia była tak cudowną osobą. Pełną wiary, nadziei i radości. I miała w sobie tyle siły... Nigdy nie pokazała tego że cierpi... I nie można też powiedzieć, że jej najbliżsi byli niewierzący. Byli... To naprawdę bardzo dobrzy ludzie. Więc dlaczego? Świat już nie jest taki sam... Brakuje w nim tego uśmiechu pełnego dobroci...
Minęło tyle czasu a ja do tej pory nie potrafię sobie z tym poradzić. I mogę powiedzieć, że dzięki niej wiem jak walczyć z cierpieniem.
Każde cierpienie kreuje człowieka. Każdego z nas. Przez to stajemy się albo lepsi albo gorsi. Każde cierpienie ma sens.
Chcę w to wierzyć. Naprawdę chcę.
Ale znam ludzi, którzy pod wpływem cierpienia stają próżni i okrutni. I chcą krzywdzić innych za to że sami kiedyś cierpieli.


Jest ta­ki mo­ment, kiedy ból jest tak duży, że nie możesz od­dychać. To jest ta­ki spryt­ny mecha­nizm. Myślę, że przećwiczo­ny wielok­rotnie przez na­turę. Du­sisz się, in­styn­ktow­nie ra­tujesz się i za­pomi­nasz na chwilę o bólu. Boisz się naw­ro­tu bez­dechu i dzięki te­mu możesz przeżyć. 

...

No tak, ostatni dzień wolnego i jak zwykle robienie wszystkiego na ostatnią chwilę. Tak typowo... W sumie nie mam tego aż tak dużo.
W czwartek zaczynam kurs prawa jazdy. Hyhyhy. Będzie pogrom...

Nie chcę żebyś wyjeżdżał... I wiesz o tym. Ciągle marzę o takich wspaniałych wakacjach kiedy spędzalibyśmy cały czas razem. Nad morzem. Gdziekolwiek... Ale nigdy tak nie będzie... Pewnie już zawsze będziesz wyjeżdżał. Dopóki nie będziesz miał stałej pracy. Tak wiem... Dużo łatwiej zarobić tam niż w Polsce. I ciągle mi mówisz, że to dla mnie i wgl. Ale tak nie jest. Dobrze o tym wiem... Ale nie chcę żyć jak Twoi rodzice... Nie chce ciągle na Ciebie czekać... I tęsknić...