Nie ma wieczoru żebym nie płakała, żebym nie popadała w panikę. Często jest tak, że nie mogę nawet oddychać. Dlatego staram się albo iść do łóżka później, albo wcześniej zasypiać. Czy działa? Owszem. Do kolejnego wieczoru mam spokój. Tylko rano nie mam siły zebrać się z łóżka.
Co jeszcze mi pomaga? Modlitwa. Tak. Ostatnio dużo się modlę. O siłę, żeby znieść to wszystko. I o to, żeby zrozumieć w końcu jaki to wszystko ma sens. Bo jak na tę chwilę nie widzę sensu w tym co się dzieje dookoła mnie. Mam ochotę gdzieś uciec. Ale to nie jest żadne rozwiązanie.
Nie daję rady z tym wszystkim...
Muszę kończyć.
Znowu ogarnia mnie panika.
Nie mogę o tym wszystkim nawet myśleć.
Oddychaj...
Uratuj mnie...
Niech mi ktoś pomoże...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz