Życie boli. I to tak, że nie mogę już normalnie oddychać. Trwa to tak długo, że już nie wiem jak to jest czuć się dobrze. I jeśli tak dalej pójdzie to nigdy nie odbiję się do dna.
Ale przecież po burzy zawsze wychodzi słońce.
Więc może by tak w końcu zaczęło świecić? Bo naprawdę nie mam już siły...
Chciałam sobie udowodnić, że nie jest tak beznadziejna za jaką uważa mnie tata... Ale chyba jestem.
I w dodatku chcą zabrać moje małe szczęście.
Może za bardzo się angażuję.
Za każdym razem źle na tym wychodzę.
Ostatnio moją mantrą stało się zdanie - Chcę umrzeć.
Bo bardziej boję się życia niż śmierci.
Boję się że mi nie wyjdzie. I wszystko jest na dobrej drodze żeby moje życie całkiem się posypało...
Psychika mi siadła.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz