Obłuda...

Czy to faktycznie jest przyjaźń? Bo mam wrażenie, że nic o sobie nie wiemy, nie zwierzamy się sobie, nie rozmawiamy o problemach... Spędzamy sporo czasu razem, gadamy o pierdołach... Ale czy to jest przyjaźń? Czy możemy na siebie liczyć wtedy gdy naprawdę tego potrzebujemy? Mam wrażenie, że nie. Każda ma swoje życie, swoje sprawy. Boli mnie to, ale nie umiem tego zmienić...

Jest tylko jedna osoba na którą mogę zawsze liczyć, bez względu na wszystko. Wystarcza mi to, ale niestety brakuje mi takiej kobiecej przyjaźni.

Nie wiem co robić...

Dalej w to brnąć? 

A może odpuścić?

Give me your hand...

Wiosna coraz bliżej, a ja czuję się coraz gorzej. Wszystko mnie wykańcza i po powrocie do domu nie mam siły na naukę a naprawdę muszę się uczyć. Nie wiem jak ja to wszystko ogarnę, ale jak tylko to się skończy... jak skończy się maj, a później lipiec... Wtedy położę się do łóżka, wezmę duży zapas czekolady i nie wyjdę dopóki nie będę w pełni sił. Nie wiem czy bardziej jestem wykończona fizycznie czy psychicznie. Już nie daję rady. Próbuje być w tym wszystkim silna ale się nie da. Wszystko jest przeciwko mnie. Gdzie jest latarnia nadziei? Czemu nie widzę jej światła? Chciałabym spokoju, żebym mogła skupić się tylko na jednym. Czemu zawsze walą się wszystkie rzeczy na raz? Nic nie może być po prostu dobrze?
I czy zawsze musimy walczyć z tymi, którzy powinni nas wspierać? Z tymi, od których oczekuje się pomocnej dłoni i życzliwego uśmiechu...

Tonę...