Czy to faktycznie jest przyjaźń? Bo mam wrażenie, że nic o sobie nie wiemy, nie zwierzamy się sobie, nie rozmawiamy o problemach... Spędzamy sporo czasu razem, gadamy o pierdołach... Ale czy to jest przyjaźń? Czy możemy na siebie liczyć wtedy gdy naprawdę tego potrzebujemy? Mam wrażenie, że nie. Każda ma swoje życie, swoje sprawy. Boli mnie to, ale nie umiem tego zmienić...
Jest tylko jedna osoba na którą mogę zawsze liczyć, bez względu na wszystko. Wystarcza mi to, ale niestety brakuje mi takiej kobiecej przyjaźni.
Nie wiem co robić...
Dalej w to brnąć?
A może odpuścić?
Też czasem zadawałam sobie pytanie czy to co łączy mnie z danymi osobami to jest przyjaźń czy coś zwyklejszego.
OdpowiedzUsuńCzęsto cierpimy przez to czego oczekujemy od innych, a czego inni nam nie dają. Może nie zawsze dlatego, że jesteśmy im obojętni, ale czasem po prostu nie wiedzą, że są dla nas tak ważni i potrzebujemy ich obecności w różnych sytuacjach, nie tylko tych dobrych.
Może warto porozmawiać szczerze o tym, po prostu zapytać jak to z wami jest, zapytać czy możesz na nią liczyć, czy traktuje waszą znajomość jak zwykłe koleżeństwo?
Prawda może boleć, ale zawsze to coś pewnego co pozwoli poukładać sobie w głowie pewne fakty i nazwać osobę faktycznie tak, jak jest w rzeczywistości.
Bo przyjaciółka a dobra koleżanka to co innego.
Powodzenia:)