Wiosna coraz bliżej, a ja czuję się coraz gorzej. Wszystko mnie wykańcza i po powrocie do domu nie mam siły na naukę a naprawdę muszę się uczyć. Nie wiem jak ja to wszystko ogarnę, ale jak tylko to się skończy... jak skończy się maj, a później lipiec... Wtedy położę się do łóżka, wezmę duży zapas czekolady i nie wyjdę dopóki nie będę w pełni sił. Nie wiem czy bardziej jestem wykończona fizycznie czy psychicznie. Już nie daję rady. Próbuje być w tym wszystkim silna ale się nie da. Wszystko jest przeciwko mnie. Gdzie jest latarnia nadziei? Czemu nie widzę jej światła? Chciałabym spokoju, żebym mogła skupić się tylko na jednym. Czemu zawsze walą się wszystkie rzeczy na raz? Nic nie może być po prostu dobrze?
I czy zawsze musimy walczyć z tymi, którzy powinni nas wspierać? Z tymi, od których oczekuje się pomocnej dłoni i życzliwego uśmiechu...
Tonę...
:c
OdpowiedzUsuńCzęsto jest tak, że to co my uważamy za coś, co powinno z czyjejś strony naturalnie płynąć - zainteresowanie, troska itp nie jest dla tych osób tak samo oczywiste. Może wystarczy powiedzieć, że ich potrzebujemy, że na nich liczymy, wyrazić to wprost?
Trzymaj się. Myślę, że i dla Ciebie Słońce będzie miało tej wiosny życzliwy promień :)