Prince Charming.

Wiem, że powinnam się teraz uczyć. Do jutra zdążę. Kto jak nie ja.

Jest w moim życiu taki jeden mężczyzna. I czasami zastanawiam się co takiego zrobił, że podbił moje serce. Ciężko mi powiedzieć. Jest inny niż jego rówieśnicy. Dojrzalszy, mądrzejszy, bardziej rozważny. Nie jestem osobą, która łatwo się zakochuje, a tu proszę. Wpadłam jak śliwka w kompot. Nie mogę się z tego uwolnić i w sumie to nie chcę. Wiem tylko, że On jest tym, na którego czeka się całe życie. Z nikim innym nie będę szczęśliwa. I mimo tego, że czasem porządnie mnie wkurza to kocham Go. Nawet nie musi być romantykiem. I nie musi codziennie się dla mnie golić. I nie musi się wszystkiego domyślać. Kocham Go takim jaki jest. Bo czasem potrafi sprawić, że kolana mi miękną. Sprawia, że się uśmiecham. Jest jedyną osobą, która zna moje wszystkie sekrety. I wiem, że nikomu się nie wygada.
Nie mogę wymagać od niego, żeby był doskonały bo przecież nikt nie jest. Tym bardziej ja. I choć czasem mam ochotę nawrzeszczeć na niego bo czasem jego zachowanie mnie rani to wiem, że warto walczyć o to co jest między nami. Z dnia na dzień potrzebuję go jeszcze bardziej. A najbardziej potrzebuję jego obecności. Żebym mogła w każdej chwili się przytulić i powiedzieć, że świat jest tak bardzo zły. I wiem, że on mnie wysłucha. Choćby to były największe błahostki.
Znam go lepiej niż on siebie. Naprawdę. Przede mną nie ukryję tego co się dzieje. Mam nadzieję, że nie próbuje też ukrywać. Znam go lepiej niż on zna mnie. Ale nic na to nie poradzę. Może też chciałabym, żeby zauważał te małe gesty, ale dla niego jest o tyle ciężej, że ja raczej siebie kontroluję. No i jestem też potwornie skryta.