W sumie to nawet nie wiem o czym chcę tu napisać. Mam w głowie potok myśli, ale nie umiem ubrać ich w słowa. Ostatnio czuję się jakbym po prostu dryfowała. Bezwiednie podążam za tłumem i nawet nie za bardzo mam ochotę się sprzeciwiać. Jeśli już coś robię to sama, po cichu... Tak jest najlepiej, najszybciej, najłatwiej. Czuję się jakby ktoś wypuścił ze mnie powietrze. Nie chcę tak się czuć... Chcę znowu żyć. Cieszyć się wiosną. Ale nie potrafię. Dzisiaj na przykład pisałam wypracowanie klasowe z angielskiego. I na sam koniec nie byłam w stanie policzyć słów. Jejku... Byłam tak zdenerwowana. Nie wiem nawet czym. Całe szczęście, że pani profesor pozwoliła mi po prostu oddać bez liczenia. Ale mam wrażenie, że zmieściłam się w końcu w limicie. Było mi ciężko wywalić ponad 100 słów z rozprawki... A wydawała się taka krótka... No cóż... Nawet nie wiedziałam, że pójdzie mi tak łatwo z tym pisaniem. Bałam się strasznie, że nie będę potrafiła napisać. A tu proszę, limit przekroczony o ponad 100.
Chciałabym być dobra z angielskiego. Lubię ten język, ale mam taką blokadę jeśli chodzi o mówienie. Denerwuję się, brakuje mi słów. Wiem, że to kwestia wyćwiczenia i obycia... Dlatego chciałabym pojechać za granicę. Tak najłatwiej uczyć się języka. Wiem, że mój chłopak uważa, że jestem dobra z angielskiego i wgl ze wszystkiego. Nie jest tak... Ciągle mam tróje... Jestem przeciętna we wszystkim... I co z tego, że się uczę i się staram jak i tak mi to nie wychodzi. W liceum wcale nie jest łatwo. Zwłaszcza gdy jest się rocznikiem, który jest "królikiem doświadczalnym". To wszystko jest chore...
Jutro ja i moja klasa przebieramy się za bogów greckich. Będzie siara chodzić po szkole w prześcieradłach. Ale ten pomysł mi się bardzo podoba. W sumie to lubię moją klasę.
"Jesteś jedynym powodem dla którego od poniedziałku do piątku wstaje rano z łózka."
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz