Więc spleć palce z moimi palcami i chodź, prowadź mnie, i daj się prowadzić.

Miałam napisać wczoraj ale w sumie tak wyszło... a raczej nie wyszło. Tak więc piszę dzisiaj. I choć padam na twarz bo miałam serio ciężki dzień. Chociaż i tak był lepszy niż myślałam. Sprawdzian z angielskiego poszedł mi naprawdę dobrze - tak myślę przynajmniej. Francuski też nie tak źle. Powinno być dobrze. Jestem z siebie dumna.
Po skończonych 9 godzinach lekcyjnych w szkole poszłam z moim Przystojniaczkiem na pizzę. Fajnie bo byłam dość głodna, a moja ulubiona pizzeria ma naprawdę smaczne pizzę. Później pojechaliśmy do mnie. I było fajnie. Małe leniuchowanie zawsze spoko.

Wczoraj pierwszy raz od naprawdę dawna słuchałam muzyki wracając autobusem do domu. Serio. Dawno tego nie robiłam. Muszę w końcu zrobić porządek z moją playlistą na telefonie. Przydałoby się pobrać na telefon muzykę z tego bloga, ale tak bardzo mi się tego nie chcę... Leniuch ze mnie i tyle.
A wracając do tego słuchania muzyki, to przypomniałam sobie jak to fajnie być we własnym świecie. Wyobrażać sobie siebie śpiewającą te piosenki. Większość z nich motywuje mnie do działania i jest fajnie. Mimo tego, że na dworze było dość zimno, ja czułam się tak jakby było lato i jakbym miała znowu to 14 lat. Wtedy mało siedziałam w domu w ciepłe dni. Szukałam ładnych miejsc w mojej nudnej wsi. I było jedno takie... Duże drzewo. Nie wiem co to był za gatunek, ale była to idealna kryjówka dla mnie i moich przyjaciółek. Gałęzie tego drzewa zwisały po bokach tworząc jakby barierę między światem a nami. Nikt nas nie widział. Mogłyśmy swobodnie tak siedzieć i wspinać się na wyższe gałęzie. A stamtąd obserwować naszą okolicę. Niestety pewnego dnia ktoś ściął to drzewo. Bardzo to przeżywałam. Pamiętam, że nazywałyśmy je "Królowa Śniegu" ponieważ gdy to drzewo kwitło miało mnóstwo białych kwiatów. To było naprawdę cudowne.
Teraz też chciałabym mieć miejsce gdzie będziemy mogli uciec. I obiecałam sobie, że znajdę takie miejsce. Jak tylko zrobi się ciepło wyruszę w teren. I będę mogła tam uciekać gdy tylko będzie mi smutno.
Potrzebuję trochę ruchu i świeżego powietrza. Ale niestety brakuje mi czasu i to jest straszne.

"Pa­mięta­cie, kiedy by­liście małymi dziećmi i wie­rzy­liście w baj­ki, marzy­liście o tym, ja­kie będzie wasze życie? Biała su­kien­ka, książę z baj­ki, który za­niesie was do zam­ku na wzgórzu. Leżeliście w no­cy w łóżku, za­myka­liście oczy i całko­wicie, niezap­rzeczal­nie w to wie­rzy­liście. Święty Mi­kołaj, Zębo­wa Wróżka, książę z baj­ki - by­li na wy­ciągnięcie ręki. Os­ta­tecznie do­ras­ta­cie. Pew­ne­go dnia ot­wiera­cie oczy, a baj­ki zni­kają. Większość ludzi za­mienia je na rzeczy i ludzi, którym mogą ufać, ale rzecz w tym, że trud­no całko­wicie zre­zyg­no­wać z ba­jek, bo pra­wie każdy na­dal cho­wa w so­bie is­kierkę nadziei, że które­goś dnia ot­worzy oczy i to wszys­tko sta­nie się prawdą. [...] Pod ko­niec dnia, wiara to za­baw­na rzecz. Po­jawia się, kiedy tak nap­rawdę te­go nie ocze­kujesz. To tak, jak­byś pew­ne­go dnia od­krył, że baśń może się nieco różnić od twoich wyob­rażeń. Za­mek, cóż, może nie być zam­kiem. I nie jest ważne "długo i szczęśli­wie", ale "szczęśli­wie" te­raz. Raz na ja­kiś czas, człowiek cię zas­koczy, i raz na ja­kiś czas człowiek może na­wet zap­rzeć ci dech w pier­siach."