O jejku. Obejrzałam sobie Chirurgów właśnie i jestem skołowana. Dziwny. Bardzo dziwny odcinek. Na początku mi się nie podobał. Jest to jeden z cięższych odcinków. I pozwala widzowi zastanowić się nad życiem. Daje dużo do myślenia. Popadłam w taki dziwny stan zawieszenia.
Jedyne co wiem i czego jestem pewna to to, że chcę Ciebie. I nieważne czy uda mi się dostać na studia takie jakie chcę, czy będę mieć świetną prace. Ważne, że będę mieć Ciebie.
Zmieniłeś się. Nie jesteś już tym cichym, zaczytanym chłopcem. Teraz należysz do tych "fajnych". Do tak zwanej klasowej elity. Nie wiem co o tym myśleć. Z jednej strony się cieszę, że w końcu odnalazłeś ludzi, z którymi dobrze Ci się rozmawia. Z drugiej strony czuję ukłucie w sercu wiedząc, że masz tak dobre stosunki z innymi dziewczynami. Te "zaczepki" na fejsie i wgl. Jestem zazdrosna.
Czasem próbuję spojrzeć na siebie z pewnej perspektywy czasu i ja też się zmieniłam. Kiedyś na przykład było mi wszystko jedno co na siebie założę. Najchętniej ubierałam jakie duże bluzki. Prawie się w nich topiłam. I czesałam się byle jak. I nie malowałam się. W takiej mnie się zakochałeś. W takim małym potworku.
Teraz starannie dobieram ubrania. I nie wyobrażam sobie pójść do szkoły bez tuszu na rzęsach. Staram się jak najpiękniej wyglądać dla Ciebie. A i tak mam wrażenie, że mnie nie zauważasz. Przyzwyczaiłeś się już do tego, że mnie masz.
Najbardziej wkurza mnie to, że najczęściej decyzje o tym gdzie idziemy podejmuję ja. Chciałbym żebyś mnie częściej zaskakiwał i robił niespodzianki.
To za dużo?
So sorry...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz