Tak beznadziejny dzień... Wszyscy naokoło warczą, obwiniają za ich zły humor. A może ja też nie mam się dobrze? Też chciałabym odpocząć. I co? Co z tym zrobicie? Pewnie nic. Pewnie i tak wszyscy mają mnie w dupie. Już nie mam do tego siły. Czuję się jakbym była jakimś niepotrzebnym śmieciem.
Ale oczywiście możecie powiedzieć, że to mnie nic nie pasuję i cały czas marudzę. Bo po co wgl chcieć mnie zrozumieć? Jestem dziwna i tyle, co nie?
Z kumpelami planujemy wyjazd pod namiot w wakacje. Już się nie mogę doczekać. Umiem o siebie zadbać. I zabrałabym Cię ze sobą gdybyś był w Polsce. Ale pewnie Cie nie będzie. Mimo to chcę jechać. Chcę się dobrze bawić. A taki wyjazd wyjdzie nam najtaniej. Od czegoś trzeba zacząć. Najpierw namiot potem Paryż! Hahaha. Takie tam marzenia. Chciałabym jak najlepiej bawić się w te wakacje.
Tak totalnie nabrać sił przed maturą. Brr!
Nie chcę! Przerażona jestem tym. Jeszcze nie wiem co chcę robić w życiu. Nie wiem kim chcę być. Nie wiem czy to co planuje da mi szczęście. A co jeśli mi nie wyjdzie? Albo jeśli będę nieszczęśliwa przez to? Nie chcę wybrać źle. :(
Z utęsknieniem czekam na Twój post. I w sumie już przyzwyczaiłam się, że wchodzę na Twojego bloga a tam cicho.
Zastanawiam się co myślisz, co czujesz... Chciałabym, żebyś w końcu coś napisał.
W sumie myślała, że idziemy do kina po jest drugi... A nie dlatego, że jest środa i są tańsze bilety. Trochę jestem... rozczarowana.
"Pewnego razu… żyli długo i szczęśliwie. Historie, które opowiadamy są ze snów. Bajki się nie sprawdzają. (…) Rzeczywistość jest bardziej niepogodna… mroczna… straszna. Rzeczywistość jest dużo bardziej interesująca, niż życie długo i szczęśliwie."
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz