Będzie dobrze, prawda?

Czas tak szybko ucieka. Jak piasek przez palce.
Tylko jak mam go dobrze wykorzystać?
Boję się każdego nowego dnia. Budzę się z przerażeniem, że oto jest kolejny nowy dzień i kolejna nowa szansa na to, żeby coś zmienić w swoim życiu. Szansa na to, żeby ruszyć do przodu. Ale cholernie boję się tego, że nie dam rady. Za rok matura. Boję się. Boję się, że kierunek, o którym marzę tak naprawdę nie będzie dla mnie. Że będę nieszczęśliwa. I skończę jako pani za kasą w McDonald's.
Chciałabym, żeby w życiu mi się udało. Chciałabym mieć odwagę spełniać swoje marzenia.
Dzisiaj dotarło do mnie, że kiedy wyjadę na studia... Kiedy w końcu opuszczę rodzinny dom... Wtedy wszystko się zmieni. I tak naprawdę został mi tylko rok... Rok życia do którego jestem przyzwyczajona.
Nie wiem jak to będzie dalej. Niech ktoś mi powie, że będzie dobrze.
Bardzo bym chciała żeby było dobrze. Ale życie jest zupełnie inne niż w serialach.
Niech będzie po prostu dobrze.

"Kil­ka­set lat te­mu, Ben­ja­min Fran­klin podzielił się ze światem sek­re­tem swo­jego suk­ce­su. Nig­dy nie zos­ta­wiaj na jut­ro, co masz zro­bić dzi­siaj, po­wie­dział. To człowiek, który wy­nalazł elek­tryczność. Wy­dawałoby się, że więcej ludzi posłucha je­go rad. Nie wiem, dlacze­go odkłada­my rzeczy na później, ale gdy­bym miała zga­dywać, to chy­ba po­wie­działabym, że ma to wiele wspólne­go ze strachem. Strachem przed po­rażką, strachem przed od­rzu­ceniem, cza­sami po pros­tu ze strachem przed po­dej­mo­waniem de­cyz­ji, bo co jeśli się my­lisz? Co jeśli po­pełniasz błąd, które­go nie nap­ra­wisz? [...] Kto ra­no wsta­je, te­mu pan Bóg da­je? Działanie w od­po­wied­nim cza­sie zao­szczędzi kłopotów na przyszłość. Kuj żela­zo, póki gorące. Możemy uda­wać, że nam te­go nie mówiono, ale wszys­cy słysze­liśmy przysłowia, fi­lozofów, dziadków, os­trze­gających nas przed mar­no­waniem cza­su, słysze­liśmy cho­ler­nych poetów na­kazujących nam chwy­tać dzień. Jed­nak cza­sami mu­simy prze­konać się na włas­nej skórze. Mu­simy po­pełniać włas­ne błędy. Mu­simy sa­mi się na nich uczyć. Mu­simy zmiatać dzi­siej­szą możli­wość pod jut­rzej­szy dy­wan, dopóki już więcej tam nie zmieści­my. Dopóki wreszcie nie zro­zumiemy, co Ben­ja­min Fran­klin nap­rawdę miał na myśli, że pew­ność jest lep­sza od niepew­ności, że ja­wa jest lep­sza niż sen, i że na­wet naj­większa po­rażka, na­wet naj­gor­sza, jest sto ra­zy lep­sza od za­nie­cha­nia próby."