Dawno mnie tu nie było, ale nie wińcie mnie o to. Dużo się działo ostatnio. Może nie tyle że dużo rzeczy robiłam ale dużo rzeczy się stało. Rzeczy na które nie miałam wpływu a jak pewnie już wiecie strasznie nie lubię kiedy coś się dzieję a ja nic nie mogę zrobić.
Taka już jestem i tyle. Z resztą...
Dobrze o tym wiecie...
Jestem rozdarta w środku. Chciałabym jechać do Niego i powiedzieć, że wszystko będzie dobrze, że wyzdrowieje. A z drugiej strony wiem, że wcale mnie nie potrzebuje. Chyba jestem nikim w jego życiu. Jestem pewna, ze zapomniał. To przykre ale tak chyba jest. Bo niby czemu miałabym być kimś ważnym? Już dawno się nie widzieliśmy i przestaliśmy walczyć o tę relację. A zresztą... Ma wokół siebie tylu ludzi, że ja wcale nie jestem mu potrzebna. Pewnie nawet nie myśli o mnie.
Czemu mnie to boli?
Bo ta przyjaźń miała przetrwać. Mimo wszystko.
A stało się jak zwykle. Nic nie jest wyjątkowe ani niezwykłe.
Życie jest zwykłe, szare i ponure. Cuda się nie zdarzają.
No może czasem...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz