Znowu beznadzieja. Nie wiem czy to przez ten dzisiejszy sen czy po prostu coś mi jest...
Śniło mi się, że mój chłopak był chory. Białaczka czy coś takiego. Był tym bardzo załamany. I kiedy poszliśmy na spacer on powiedział, że nie może tak żyć, nie może czekać na wyrok. I poprosił mnie żebym mu pozwoliła odejść. Żebym mu w tym pomogła... On umierał na moich oczach... Z uśmiechem na twarzy. Myślałam, że tylko żartuje, że udaje... To było straszne. Po obudzeniu się nie mogłam dojść do siebie. Nie wyobrażam sobie, że mogłabym go stracić...Do tej pory jest mi potwornie źle jak przypomnę sobie ten sen. Nie chcę już więcej snów. Nie chcę znowu Cię tracić...
Już drugi dzień kiedy wstaje 4:40. Nie mam siły. Chcę mi się spać ale boje się, że znowu coś takiego mi się przyśni. W sumie dzień mi szybko zleciał. Na samym początku moje przyjaciółki mnie wystawiły. Nie poszły na naszą rytualną kawę o 6:30... Super. Naprawdę jesteście kochane. Kilka dni wcześniej umówiłyśmy się, że wysyłamy sobie walentynki.. Tylko ja i Żaneta wywiązałyśmy się z obietnicy. Serio. Bardzo miło... Nawet walentynki od chłopaka nie dostałam. Jakimś dziwnym trafem gdzieś zaginęła. Dawno nie czułam się tak głupio i dawno nie było mi tak przykro... W sumie to ten dzień nie był dobry. Może po za tym, że spędziłam trochę więcej czasu z chłopakiem. Ale na koniec i tak humor musiał mi się popsuć.
Może nie powinnam Cię tyle pytać o wszystko. Twoje odpowiedzi są tak wymijające, że nie wiem co mam myśleć czasem. Nie wiem kiedy mówisz prawdę a kiedy to co myślisz, że chciałabym usłyszeć.
Chce mi się płakać. Ze zmęczenia... No i może jest mi też trochę smutno.
Przykro mi, że wolałbyś prezent-niespodziankę. Myślałam, że serio będziesz się cieszył z tej gry... Na przyszłość będę wiedzieć, co nie zmienia faktu, że mi przykro.
"Musicie zaakceptować fakt, że zostaliście więźniami w tym niemożliwym świecie."
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz