Brakło mi dzisiaj sił. Po prostu usiadłam i zaczęłam ryczeć. Nie jestem wystarczająco silna na to wszystko. Nie mogę myśleć i troszczyć się o wszystko. Czemu wszyscy na około wymagają ode mnie cudów, tego żebym wszystko wiedziała, żebym się domyślała i żebym była idealna. Cóż moi drodzy... nie jestem. Nie jestem w stanie wszystkiego ogarnąć. I dzisiaj po prostu brakło mi sił. Wszystko zebrało się naraz i... wybuchło. Bum! Prosto w ten mur, który sobie wybudowałam. Chcę być silna. Staram się. Ale nie zawsze mi to wychodzi. jestem tylko człowiekiem, który ma granice wytrzymałości. A ostatnio ta granica coraz częściej jest przekraczana. I może tego po mnie nie widać, ale ciężko mi. Wszystko się sypie. Są sytuacje, których nie rozumiem, których nie potrafię ogarnąć. I choć próbuje to się nie da. Wolałabym, wiedzieć co robię źle. Ja nigdy nie chowam urazy, ani tego co mi nie pasuje. Staram się o tym mówić, żeby rozwiązać problemy. Niestety niektórzy tego nie robią a potem jest awantura albo cisza. Taka zupełna cisza. Jakby tuż przed burzą. Tyle że ta burza nigdy nie nadchodzi, a cisza nie przemija.
Dużo ostatnio myślę o moich wyborach w życiu. Albo o tym czego mieć nie mogę. I z jednej strony żałuję pewnej rzeczy bo chciałabym ciągle w tym być, wśród tych wspaniałych ludzi. A z drugiej strony nie miała bym czasu dla tych ludzi, których kocham. Może nie wszystkie marzenia muszą się spełnić? Może całą istotą marzeń jest to, że one po prostu są obecne w życiu ludzi? Może najważniejsze jest to żeby po prostu marzyć? Uciec od tego całego "dorosłego" życia. Od nienawiści, gniewu i zazdrości. Wierzę, że jest gdzieś miejsce, gdzie jest dobro, gdzie nie ma zła. Niebo. To powinno być Niebo.
Czemu życie jest takie okrutne? Skąd wzięło się cierpienie i ból? I czemu ludzie sobie nawzajem wyrządzają krzywdę?
To wszystko jest takie smutne i przygnębiające...
A może to ja jestem smutna i przygnębiająca?
Skrzywdzona i płochliwa....
będzie dobrze ;) Nie martw się :)
OdpowiedzUsuń