4. To był nasz numer. Od niego wszystko się zaczęło. Mieliśmy 10 minut żeby dowiedzieć się o sobie jak najwięcej. I to 10 minut wystarczyło by rozpoczęła się nasza historia. Nigdy wcześniej nie zwróciłam na Ciebie uwagi. Ty na mnie pewnie też nie. Chociaż słyszałam o Tobie, bo moja przyjaciółka o Tobie mówiła. Że mogła by na Ciebie trafić. Los chciał inaczej. To ja poszłam z Tobą na ten spacer. Nigdy nie sądziłam, że z taką łatwością będę rozmawiać z zupełnie obcym chłopcem. W jednej chwili wiedziałeś o mnie to czego nikt nie wiedział. Byłeś pierwszą i jedyną osobą, która usłyszała o moich problemach.
Od tego dnia staliśmy się nierozłączni. Ja również byłam pierwszą dziewczyną, której powiedziałeś o swoim problemie. Mimo to, że znaliśmy się 4 dni, Ty już wtedy pozwoliłeś mi wkroczyć do swojego świata. Oboje byliśmy niepewni. Wszyscy na około myśleli, że ze sobą kręcimy albo coś. Może po części mieli racje. Ale tylko po części. Nasza znajomość miała trwać tylko 16 dni. Nie mogliśmy się zakochać. A jednak coś między nami się zrodziło. Pierwsze zauroczenie. I dla mnie i dla Ciebie. Ale cóż... dzieliło nas 110 km. Okropna była świadomość tego, że niedługo się rozstaniemy. I to być może na zawsze. Im bardziej zbliżał się koniec oazy tym rzadziej się uśmiechałam. Wiem, że i Ty byłeś smutny. Podsyłałeś mi tajemnicze liściki, czekoladki. Czasem nawet polne kwiaty. To było takie słodkie. Pamiętam jak ks. wziął nas na rozmowę i powiedział wtedy coś co mam w pamięci do tej pory. "Wasza znajomość nie musi oznaczać miłości. To może być piękna przyjaźń do końca życia." Wtedy tego nie rozumieliśmy. Kiedy przyszedł dzień wyjazdu nic nie miało sensu. Ani te słowa ani nic innego. Na pożegnanie usłyszałam tylko dwa słowa od Ciebie. "Kocham Cie" tylko tyle. Dwa, wyszeptane do ucha słowa. Tyle zostało z naszych 16 dni razem. Od tamtego dnia wszystko się zmieniło. Trzeba było zmierzyć się z codziennością, wrócić do problemów. Nagle zniknąłeś. Chciałeś żebyśmy zapomnieli. Ale mimo to, ciągle robiliśmy coś dla siebie. Walczyliśmy z problemami. I okazało się, że wygraliśmy. Ale to już nie było to samo. Unikaliśmy siebie. Bo to wszystko sprawiało ból. Nie da się żyć w ten sposób. Byliśmy za daleko od siebie. Byliśmy dziećmi. Zapłaciliśmy wysoką cenę. Miłość, która zaczęła kiełkować, musiała zostać stłumiona. Była to tak dojrzała decyzja, że nie potrafię sobie tego wyjaśnić. Bolało. Zraniłeś mnie tak, żebym nie chciała Cie znać. Podziałało. Na kilka miesięcy. Później spotkaliśmy się znowu. Już jako inni ludzie. Wtedy zaczęliśmy budować przyjaźń. Jak się okazało, najprawdziwszą. Od tego drugiego spotkania, żadnemu z nas nie zależało na niczym więcej. Tylko przyjaźń. Więc niech mi nikt nie mówi że przyjaźń damsko-męska nie istnieje. Spotykaliśmy się 2-3 razy w roku. Tylko tyle. Z perspektywy czasu mogę stwierdzić, że uratowaliśmy siebie nawzajem. Daliśmy sobie nowe życie. Kto wie. Może gdyby nie Ty, nie poznałabym miłości mojego życia. Teraz... Kiedy nasze drogi się rozeszły, Tęsknie za tym jak było. Ale nie chce wracać. To już zamknięty rozdział naszego życia. Wszystko ma swój czas. Nigdy nie zapomnę. Nie przestanę traktować Cię jak mojego brata. Bo byłeś i będziesz dla mnie jak brat. Ale ta historia ma już swój koniec. Niczego nie żałuje. Mam nadzieje, że kiedyś jeszcze się spotkamy. W Krakowie, na rynku.. Ty w habicie.. Ja z gromadką dzieci u boku i kochającym mężem. Pamiętasz? "Jakub, to Ty?" To było nasze wspólne marzenie. Kto wie. Może się spełni.
Wiem, że to czytasz. Nie musisz być taki jak K. Nie chce żebyś próbował taki być. Kocham Cie. I Ciebie tylko chce. Dajesz mi szczęście jak nikt inny. Uwierz w to. Uwierz w siebie. Bo jesteś najcudowniejszym mężczyzną jakiego znam. KOCHAM CIE.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz