Przestań się bać.

Wróciłam. Po 5 dniach przerwy. W sumie cieszę się z tego wyjazdu. Chociaż jestem strasznie zmęczona. Przede wszystkim musiałam przełamać swoją barierę strachu. Było to bardzo trudne. Mam nadzieję, że choć trochę mi się udało. Jeździłam na tych nartach! No i nic mi nie jest. Poza bolącym kolanem. Co z tego, że prawie je skręciłam dwa razy. Będę żyć.
Dzisiaj niestety nie dałam rady. Nie potrafiłam cieszyć się z tego pobytu na basenie. Za bardzo się bałam. Może nie tyle, że się bałam co po prostu wiedziałam, że to ponad moje siły i umiejętności. Może właśnie dlatego mam zryty humor. Okazało się, że nie radzę sobie tak dobrze z tym. Myślałam, że dam radę, a tu bum. 140 cm wody to dla mnie za dużo. Przynajmniej jak na dziś. Może to dlatego, że jestem obolała, zmęczona i wgl beznadziejna jestem. Czasem myślę, że jestem fajna, że ludzie mnie lubią itd... Ale zaraz później przychodzi taki zimny prysznic. Nie wiem. Może faktycznie jest ze mną coś nie tak...
Cieszę się ze spotkania z Arkiem. To dobry człowiek. Po tym co przeszedł... Podziwiam go. Ale nie będę o tym pisać. Nie byłby zadowolony pewnie.

Ogólnie to nie mam siły. Powinnam już spać. Naprawdę chcę już iść spać.

Chciałam jeszcze tylko napisać, że czuje się troszkę samotna. Ale z drugiej strony na myśl o powrocie do szkoły mam ochotę uciec. Tam w górach czułam się w pewnym sensie wolna. Nie myślałam o tym co muszę zrobić na następny dzień. Teraz znowu zaczął się stres. Szkoła jest dla mnie koszmarem ostatnio. Bardzo mnie stresuje, a przez to nie mogę spać i czasem nawet jeść. Mam tyle nauki... A tak mało siły. Nie wiem jak to będzie. Może powinnam zacząć brać jakieś witaminy. Magnez czy coś.... Nie chcę, żeby to wszystko odbiło się na moim zdrowiu.

Bardzo Cię kocham. Fajnie, że byliśmy razem w górach. Szkoda, że tak mało byliśmy dla siebie.

Teraz czeka mnie weekend nauki. Super. Nic nie da się poradzić. Trzeba podjąć wyzwanie. Jutro śpię do późna i koniec. Nie wstanę. Nie mam siły myśleć o wstaniu a co dopiero o tym, żeby serio wstać.
Jeszcze tylko sms do ks. Krzysztofa i mogę uznać dzień za zakończony. A to był bardzo dłuuugi i bardzo smutny dzień dla mnie.


Nareszcie w domu.