Im jestem starsza tym częściej bywam zawiedziona. Czy to postawą przyjaciół, bliskiej i dalekiej rodziny czy nawet ludźmi, z którymi można powiedzieć "pracuje". I każda taka sytuacja uczy mnie, że nie warto. Po prostu nie warto starać się dla kogoś dla kogo jesteśmy tylko pionkiem, tylko niepotrzebną zawadą, tylko śmieciem. I nawet jeśli ja sama daję z siebie 100%, często w sytuacjach, które wcale nie są mi korzystne to oni potrafią kopnąć mnie w tyłek. Za dobroć, za życzliwość... I przy najbliższej okazji pokazują, że wcale się dla nich nie liczę, nie gramy w jednym zespole, to że ja robię dla nich coś dobrego jest tak naprawdę gówno warte dla nich. Czas otworzyć oczy i przestać ciągle myśleć o osobach, które myślą o mnie tylko wtedy gdy coś chcą. Muszę myśleć o sobie i o tych którzy naprawdę są moją rodziną. Nie będę się poniżać dla kogoś takiego jak te osoby, które patrzą tylko na swoją korzyść, bez patrzenia na poświęcenie innych.
Czas zacząć kochać siebie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz