Ty ku*wo...

W końcu odzyskałam laptop i mogę spokojnie zająć się swoimi sprawami. Mogę tu uciec i wylać swoje myśli..
Dawno nie czułam się tak źle i beznadziejnie. Taka bezwartościowa wręcz... I naiwna. Mieliście kiedyś tak, że dalibyście sobie uciąć rękę za jakąś osobę? Ja teraz chodziłabym bez tej ręki. Nie wiem czemu czuję się aż tak oszukana. Jakaś część mnie jest rozczarowana. Nie wiem tylko czy mną czy tą osobą. Nie chcę wyciągać pochopnych wniosków, ani nikogo osądzać. Każdy ma prawo do własnego szczęścia. Ale kiedy poznaje się kogoś, kto staje się jakby wzorem czy kimś w rodzaju autorytetu, choć może to zbyt mocne słowo, a po okresie dość długiego czasu okazuje się, że ta osoba tworzy tylko fałszywy obraz swojej rzeczywistej osobowości i życia, że wcale nie jest to osoba za którą ją uważasz... Wtedy coś w tobie pęka. Jakaś nić zaufania i przyjaźni. I wtedy już nic nie jest takie samo. Nie wiem czy będę potrafiła jeszcze raz spojrzeć tej osobie w oczy i zachowywać się jak dawniej. Rany... Zachowywać się jak sprzed 3 dni.
A może zbyt szybko oceniłam sytuacje? Może chciałam żeby tak było...
Wszystkim naokoło mówiłam, że nie, ta osoba nie może taka być, wszyscy ale nie ta osoba. I może faktycznie jestem naiwna. Kolejna lekcja z życia. Kolejny raz zaufałam bezsensu.
I po raz kolejny uświadomiłam sobie, że jeśli chcę coś mieć lub coś osiągnąć to muszę sama tyrać i się starać. Nie mogę nawet liczyć na rodzinę...
Przykre...

"It's just bad day...
not bad life"